Tuesday, June 25, 2013

လူခ်င္းမသိ ငပူတင္းအၾကည့္နဲ႔

ငထူ ပုလင္းထိ  ပံုက ဒီလို ..။
 စီမံကိန္းတစ္ခုအတြက္ နွစ္လေက်ာ္ ခရီးထြက္ေနရေတာ့ အလုပ္ကမ်ား၏။ အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းမစားရ။ ကိုတင္လွဳိင္ သီခ်င္းမ်ား ကိုသန္းလွိဳင္သီခ်င္းမ်ားနွင့္ ျမန္မာ ေရဒီယို သီခ်င္းမ်ားကို usb နွင့္ ခ်ိတ္ နားေထာင္လိုက္ ၊ ဖုန္းက တဆင့္ bluetooth နွင့္ခ်ိတ္၍
ဒစၥကိုေခတ္ သီခ်င္းေဟာင္းမ်ားနားေထာင္လိုက္ ေရာ့ခ္ခ္ခ္ သီခ်င္းမ်ား နားေထာင္လိုက္ျဖင့္ ေျဖးေျဖးေမာင္းသြားခဲ့ျဖစ္သည္  ။


ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ၾကိဳတင္၍ ဘိုကင္ လုပ္ထားသည့္အတိုင္း Marriott အေပၚဆံုးထပ္ suite မွာ၊ က်ေနာ္က ေန ့ေန ့ညည စက္ရံုကိုမိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္သြား ၊ စည္းေ၀းပြဲေပါင္းမ်ားစြာထိုင္၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းျပန္လာျပီးလွ်င္ ဟိုတယ္က စားေသာက္ဆိုင္မွာ မစားနိုင္၊ ကိုယ္မၾကိဳက္သည့္ လက္ရာျဖစ္ေနသျဖင့္၊ ျမိဳ႕ထဲျပန္ထြက္ ၊ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုခုမွာစား၊ ထိုျမိဳ႕က TGI Friday , Olive Garden, Outback န ဲ့ ဂ်ပန္စားေသာက္ဆိုင္မ်ား ၊ ကိုရီးယားစားေသာက္ဆိုင္မ်ား ျမိဳ႕ခံ restaurant chain မဟုတ္ေသာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားက ကလဲ က်ေနာ္တို ့ကိုမ်က္မွန္းတမ္းမိေနၾကသလို စားပြဲထိုးမေလးမ်ားကလဲမွတ္မိေနၾကျပီ။


 ထိုစက္ရံုၾကီးကို လက္လႊဲယူရသည့္ အစီအစဥ္အားလံုးေျဖးေျဖးခ်င္း ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ျဖစ္လာစဥ္ ၊ အထုတ္ျပင္ကာ အိမ္ျပန္လစ္မည္ စဥ္းစားတုန္း ၊ စီအီးအိုနွင့္ လူၾကီးမ်ား လူၾကီးမ မ်ား လာ ေရာက္ လွည့္လည္ၾကည့္ရွဳၾကျပီးေနာက္ က်ေနာ္တို႔ တဖြဲ႔လံုး က်ေနာ့္ စီနီယာ
ဒါရိုက္တာ အပါအ၀င္ အားလံုး ေနာက္ထပ္တလ ဒီစက္ရံုကို ကေလးထိမ္းသလို ထိမ္း၍ က်ေနာ္တို႔ကုမၼဏီ၏ ပံုစံခြက္ထဲ ၀င္ရန္ ပံုသြင္းရန္လိုအပ္ေသးသည္ ဟူသတတ္။
 မာလတီ ဘီလယံ ေဒၚလာ အကြစ္ဆစ္ရွင္းၾကီးကိုး ။

စိတ္ကေတာ့ ညစ္သြား၏။ က်ေနာ္က ေလယာဥ္ကို အတတ္နုိင္ဆံုး မစီး ၊ မိုင္ ေလးငါးေျခာက္ရာ အကြာအေ၀းေလာက္ဆိုလွ်င္ ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကားေမာင္းသြားေနက်။ ကိုယ့္ကုမၼဏီမွ အေမရိကားထဲတြင္ စက္ရံုေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ရွိသလို မက္ဆီကို ၊ ကေနဒါ၊ ဥေရာပနိုင္ငံမ်ား အာရွ နိုင္ငံမ်ားျဖစ္ေသာ တရုတ္ ၊ ထိုင္း ၊ အိႏၵယ တြင္ စက္ရံုမ်ား အမ်ားအျပားရွိေသာ္လည္း ေတာ္ယံုတန္ယံု စီမံကိန္းမ်ားအား ေဒသဆိုင္ရာ ဌာနမ်ားမွ ေဆာင္ရြက္သြားၾကသလို က်ေနာ္တို႔ ဌာနခ်ဳပ္မွ လူမ်ား နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ ငုတ္ဆံုပစ္ထိုင္ကာ
၀င္ပတ္သက္စရာမလို ခဲ့ ။ လိုေသာ စီမံကိန္းမ်ားကိုလဲကိုယ္သြားဖို ့မလို ။ကိုယ့္ ဌာနမွ တေယာက္ေယာက္သြား၍ သံုးပါတ္ေက်ာ္ တလနီးလွ်င္ ကိစၥျပတ္ျမဲ။ ခုေတာ့ သူမ်ား ကုမၼဏီၾကီးတစ္ခုလံုးကို ၀ယ္ယူလိုက္ေတာ့ အားလံုး မသြားမျဖစ္ သြားၾကရေတာ့၏။


ကုမၼဏီအေဟာင္း၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာလူပုဂၢိဳလ္အဆင့္ ဆင့္ ႏွင့္ ဆက္လက္ပါတ္သက္ျပီး ကိုယ့္ကုမၼဏီနွင့္ ကိုက္ညီမည့္သူ ၊ အလားအလာရွိသူ ၊ အလုပ္အကိုင္ ၊အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာင္းသလို အထက္ေအာက္ အဆင့္အဆင့္နွင့္ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္သူမ်ားကို
ဆက္လက္၍ ခန္ ့ထားျပီး ကိုယ္႔ကုမၼဏီနွင့္ မကိုက္ညီသည့္သူမ်ားကို ရံုခါ သည့္အလုပ္က ဆက္လက္ပါလာမည္ျဖစ္၏။လူေပါင္း နွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ၂၄နာရီ မရပ္တန္း အလုပ္လုပ္ေသာ စက္ရံုၾကီးတြင္ဌာနေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူေပါင္းမ်ားစြာ ၊ ကုမၼဏီပိုင္ ရထားတြဲမ်ား
ရထားမ်ား က စက္ရံုၾကီး၏ ေနာက္ဘက္ ၀န္းမွ ရထားလမ္းေပါင္းမ်ားစြာေပၚတြင္ ထြက္သည့္ရထားကထြက္ ၊ အတင္အခ်လုပ္ေနသည့္ ရထားကလုပ္ ၊ ဒီစက္ရံု က ကိုယ့္ကုမၼဏီက၀ယ္လိုက္သည့္ကုမၼဏီမွ စက္ရံုတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ေသး၏။

အလုပ္မ်ားကလဲရွဳပ္ ၊ အင္တာနက္ ဆိုသည့္ အင္မတန္ အႏၱရာယ္ထူေျပာလွသည့္ ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲကိုလဲ ျဖဲ မတိုးခ်င္ေတာ့ သျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြေျပာေျပာေနသည့္   ဖ  ဘ ဆိုသည္ကိုလည္း ေပၚဦးစက အေကာင့္လုပ္ထားေသာ္လည္း သူ ့ ေပၚလစီကိုမၾကဳိက္ေသာေၾကာင့္
သတ္ထားလိုက္သျဖင့္ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ မ်က္ေမွာက္ မ်က္စိေနာက္စရာမ်ားနွင့္ ေ၀းကြာေနသည္မွာ အတိ သႏၱိ သုခ ။

ဒီခရီးအတြက္ တခုေကာင္းသည္ကေတာ့ အင္မတန္ က်ယ္လြန္းလွသည့္စက္ရံုထဲတြင္ ေတာင္ဘက္အစြန္ ဌာနမ်ားမွ ေျမာက္ဘက္အစြန္ ဌာနမ်ားရွိရာသို ့တေန ့နွစ္ေခါက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ ပူသည့္ဗိုက္က လူမသိလိုက္ခင္ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ခိုးက် သြား၏။

မေကာင္းသည္ကေတာ့ ... ေအာ္ အင္တာနက္မွာ ကိုယ့္လူမိ်ဳးေတြ ဘာေတြေရး ဘာေတြေျပာ ေနၾကသတုန္းမသိဟု စပ္စုမိလိုသည့္စိတ္ျဖင့္ တခ်က္၀င္အၾကည့္....
 အတိတ္က ၀ဋ္ေၾကြး ပါလာသည္ထင့္ ၊ ကိုယ္အီစီကလီမရိုက္ခဲ့ဖူးသည့္ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္က ကိုယ္ကပဲ သူ ့ကို ပစ္သြား၍ သူကပဲအသည္းကြဲေနရသလိုလို
သူတုိ ့သံုးေနေသာ ဆိုရွယ္နက္၀ပ္ဆိုတာထဲတြင္ ဟစ္ေနသည္ဟူ၏။

ရယ္စရာေကာင္းသည္က ကိုယ္နွင့္ အီခဲ့ ပလီခဲ့ ၾကည္ခဲ့ ဖူး ၊ ေခြ်းထုတ္ခဲ့ဖူးသည့္ နာမည္ရွိ နာမည္မဲ့ ၊ စာေရး စာမေရး  ၊ ကဗ်ာေရး ကဗ်ာမေရး ၊ဘေလာ့မေရး ဘေလာ့ေရးခဲ့ၾက ၊ ေရးေနဆဲဲျဖစ္ၾကေသာ သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္မ်က္စပစ္စ တခ်ိဳ႕ ေလးဆယ္ အတြင္း
၀င္ ျပီျဖစ္ေသာ မဒီကညာ အရီးေလး ဖြားေလး ေဒြးေလး တို႔က ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွ်က္၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း မသိသလို ၊ မပါတ္သက္ဖူးသလို မေနွာင့္ယွက္ ၊ မပါတ္သက္ ေနျဖစ္ခဲ့၏။

၀ဋ္ေၾကြးအစက ဒီလို .....
စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေဘာင္မဲ့ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ေသာ တခ်ိန္က ၊ ငယ္တုန္းက ေလးစားခဲ့ဖူးေသာ
မိခင္အဖြ ဲ့အစည္းတစ္ခု၏ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ သူတစ္ဦး၏ ဘေလာ့ဆိုသည္ကို ၂၀၀၇ မွ ၂၀၀၈ အထိ သတ္ပံုစစ္ ၊ စာစစ္ ၊ ေစာက္ျဖစ္မရွိတာမဟုတ္တာေတြတင္ရင္ ဆြဲခ်ေပးခဲ့ခ်ိန္က ဆရာသမားက သူ ့ အင္တာနက္ ခ်က္ လာ အက္ သည္ဆိုသူမ်ားကို ကိုင္တြယ္ပါတ္သက္ခိုင္းခဲ့သည္ကို တာ၀န္ေက်ေက် လုပ္ကိုင္ေပးခဲ့စဥ္ကျဖစ္၏။ အဲဒီလိုလုပ္ေပးခဲ့တုန္းကလည္း အဆင့္မရွိတာေတြ
တလြဲနိုင္တာေတြတင္လွ်င္ ေသခ်ာမသိသူမ်ားက ဆရာသမားကို အျပစ္မတင္ ၊ ဘေလာ့ကို admin လုပ္ေပးေနသည့္ က်ေနာ္နွင့္ က်ေနာ့္ ေသေဖာ္ရွင္ဖက္မ်ားေရးခ်င္တာေရးတာဟုျမင္ၾကထင္ၾက၏။ တကယ္ေတာ့ ေစာက္ဂရုမစိုက္ခဲ့၍ ဘာမွရွင္းလင္းမျပခဲ့။

အလုပ္လုပ္ေနသည္နွင့္မတူပဲ အေပ်ာ္  အလုပ္အကိုင္မရွိ၍ လုပ္ေနသည္နွင့္တူေနသျဖင့္ေနာက္ဆံုး အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္ကာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေနလိုက္ေတာ့၏။
ဆိုခဲ့သည္ကိုျပန္ေကာက္ေသာ္ ... သူ ့ဘေလာ့အတြက္ ျပည္တြင္းနွင့္ နိုင္ငံအသီးသီးမွ လူထီးလူမမ်ားက တုိင္းျပည္ အက်ိဳးဦးထိပ္ထား၍ (At least, that's what he said.)ေပးလာသမွ် သတင္းမ်ား ကိုလက္ခံ၍ ၊ဆက္သြယ္လာသမွ် သူမ်ား ကို ခ်ိတ္ထားပါရန္ ညႊန္ၾကား ခုိင္းေစသျဖင့္ (တပည့္ၾကီးေပါ့ဗ်ာ အဲဒီလို )ယခင္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္သံေယာဇဥ္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့၏။
ထိုသို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးေနစဥ္သကာလ လာဆက္ၾကသည့္ သံုးပံုနွစ္ပံုကေထာက္လွမ္းေရးနွင့္ အေမရိကား ဗီဇာ ရင္ခြင္ပိုက္ရွာလိုၾကေသာ အမိ်ဳးေကာင္းသမီးမ်ားျဖစ္၍ က်န္တစ္ပံုက တကယ္ပင္ ပုဂၢၢၢၢိဳလ္ၾကီးကို အရင္အရွိန္နွင့္ ေလးစားၾကသည့္ လူငယ္မ်ား ယခင္ ကာလ က ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ အလုပ္ျဖစ္သလားဆိုေတာ့ ေစာက္လုပ္ေတာ့မျဖစ္။

ထိုကမွ တဆင့္ ယခု ကိုယ္ကပဲ သူနွင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ ၊ အသည္းအသန္ေတြ ဖူးဖူးမွဳတ္ ၊ အၾကင္နာေတြ ေရစီးကမ္းျပိဳလိုက္ျပီးမွ ထားခဲ့သလိုလို ေျပာေနသည့္ အမိ်ဳးသမီးကိုလည္း ထို ကိစၥေၾကာင့္ သိခဲ့ ရ ပတ္သက္ခဲ့ရ၏။
  အကို ..အစားအေသာက္ဆင္းရဲမယ္ေနာ္ ဟိုမွာ ဘာစားခ်င္လဲ ပို ့ေပးမယ္ ဆိုသည္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာလာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကလဲ လငတ္ေရက်ျဖစ္သည္နွင့္အညီ ကိုယ္လြမ္းေသာ ပဲပုတ္ ၊ လက္ဖက္ ၊ ပုန္းရည္ၾကီးေလးတို႔ဆိုရင္ေတာ့ တြယ္ခ်င္သည္ ဟုေျပာျပီး  အိမ္လိပ္စာအတင္းေတာင္းေတာ့ အိမ္လိပ္စာေပးလိုက္၏။ သူ လဲ ပို ့ေပးပါ၏။
ပို ့ေပးခဲ့သည္ကိုလည္းေက်းဇူးတင္သလို မိ်ဳလဲ မိ်ဳခဲ့၍ ၊ အင္မတန္လဲ ေကာင္းလွပါ၏။ ထိုသို ့ပို ့ေပးျပီးသည္ကို စားခဲ့သည့္ေနာက္ ကိုယ့္ကို
ေကာေကာ တုိ႔ ဘာတို ့ေခၚလာေတာ့ " ဟ ..ဘာလဲ ေကာေကာဆိုတာ  " ဟု သတိၾကီးစြာေမးလိုက္ေတာ့ တရုတ္လို အကိုဟု ေခၚတာဆိုပဲ ။
 ဒီေတာ့ ေဟ့ေဟ့ ငါ့ကို ဗမာလို ပဲေခၚ တျခားငါနားမလည္တဲ့ဘာသာေတြန ဲ့မေခၚနဲ ့ဟုေျပာခဲ့ သလို ။ အင္တာနက္မွာလဲ အခ်ိန္ေပး၍ စကားမေျပာပါ။ မတူမတန္၍ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ့္မွာ တျခား အလုပ္ေတြန ဲ့ ျဖစ္၍ ျဖစ္သလို ၊ ေျမြသည္ေျမြ၏ ေျခကို ျမင္သျဖင့္ အကပ္မခံ ဟုဆိုလွ်င္လည္းရပါ၏။
 တခုက ကိုယ္က အသည္းအသန္.. "ပပ ထူမွ ထမယ္ကြယ့္...." ဟု ရုပ္ၾကမ္းၾကီးနဲ႔ ၾကဴယူရသည့္
ဟာမိ်ဳးကိုပဲ စိတ္ကလာ၏။
ကိုယ့္လာျပီးအကဲမစမ္းပဲ အမဲဖမ္းသည့္ဟာမ်ိဳးက်ေတာ့လဲ မွန္တာေျပာလွ်င္ အသည္းငယ္စြာ ေၾကာက္တတ္၏။ ေၾကာက္တတ္၍ ေရွာင္၏။
တဖန္ ကိုယ္ၾကိဳက္သည့္ ၾကန္အင္ လကၡဏာကလဲ ကင္းမဲ့သည္ ကလည္း တေၾကာင္းဆိုေတာ့ ပို၍ ေရွာင္ျဖစ္၏။

ယခုလို ေရးဖို ့လဲ မရည္ရြယ္ခဲ့ တျခားသူ႔ပစ္ကြင္း၀င္သြားဖူးသည့္ အားႏြဲ႔သည့္ေယာက္်ားရင့္မာၾကီးမ်ား ေဒါသူပုန္ထ ေရးၾကေျပာၾကသည္ကို နားစြန္နားဖ်ားၾကားေတာ့ ငါေတာ့ ဒီဘ၀ေတာ့မေရာက္တန္ရာ ၊ ငါလဲ သူ ့ကို ပုဆိုးလဲ လွန္မျပ၊ သူ႔လဲ ငါ ဘယ္လို ပံုဆိုတာရုပ္ေသပံုပဲ ျမင္ဖူး ၀က္ကင္ေတြၾကက္ကင္ေတြကလဲ မျမင္ဖူး ပဲ ၊ ငါလဲ ဘာမွ ဖ်ာေရာင္း တာေတြ စေကာေရာင္းတာေတြမလုပ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ကို တည့္တည့္ခ်ိန္ပစ္ေနမယ္မထင္။မထင္ ဆို  သူ ့ကိုယ္သူသတ္ေသပါမယ္ ဟု အတင္းၾကီး ဘာမွန္းမသိညာမွန္းမသိ ေျပာလာတုန္းက သနားစိတ္ေတာ့၀င္မိေသးေသာ္လည္း လံုး၀ စာ ျပန္မေရးအဆက္အသြယ္မျပဳရဲပဲ ေနလိုက္သည္မွာ အနည္းဆံုးသံုးနွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။

 ထိုသို ့ကိုယ့္ဘက္က ေနာက္က်တဲ့ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္ဟုမယူဆပဲ ထံုးစံအတိုင္းဖင္ေလးေနမည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ေတာ့ ဖြတ္ဖြတ္ေၾကေရတိမ္နစ္ရခ်ည့္။
ထိုသို ့မေျပးခင္ သူ ့ေမြးေန ့ေလးကို ကဗ်ာေရးေပးပါ  အကို ့ရည္းစားက်ေတာ့ေရးေပးတယ္ ဆိုေတာ့ ေအး သူက ရည္းစားမို ့ ဟုေျပာေတာ့ ဒါဆို အကို ့သူငယ္ခ်င္းၾကီး က်ေတာ့ေရးေပးတယ္ဟု ေျပာကာ  ငယ္သူခ်င္းမ ဘိုးဘြားရိပ္သာ မ၀င္ခင္ ေမြးေန ့့တြင္ေရးေပးခဲ့ေသာ ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာျပီး ကိုယ့္ညီမကိုယ္ေတာ့ေရးမေပးဘူးဟု ေျပာလာသျဖင့္  ကဲေလ ဒီကေလးမ ငါ့ညီမလိုပါပဲကို ေရးေပးလိုက္ပါမယ္ ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္း  ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ စိတ္ေစတနာအရင္းခံျဖင့္ ေရးေပးခဲ့ပါသည္။ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာေတာ့  မတင္ခဲ့ပါ။

 ကိုယ့္ဘေလာ့တင္ခဲ့သည္က ကိုယ္ နွင့္ ကေလးမလုပ္ေသာ္လည္း ေခြ်းထုတ္ခဲ့ၾကဖူးသည့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ထိထိစပ္စပ္ က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ႔ ျဖစ္ခဲ့ၾကဖူးသူမ်ားကိုသာ ကဗ်ာ ထဲထည့္ေရးတတ္ခဲ့သည္ကိုး။ တကယ္က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကဗ်ာဆရာ
စာေရးဆရာဟု ဘယ္တုန္းကမွလဲ မထင္သလို ဟုတ္လဲ မဟုတ္ခဲ့။ အခ်ိဳ႕ေသာ ခပ္ေပါေပါ လူမ်ားကသာကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကဂ်ာခ်ာ ခ်ာေရးခ်ာ ဟု အတည္ေပါက္နွင့္ မိန္ ့မိန္႔ၾကီး လုပ္တတ္ၾကသည္ကိုေတြ ့ရ၏။

ထို႔ျပင္  ကိုယ့္ဘ၀၏ ဖရိုဖရဲနိုင္မွဳမ်ားအတြက္ အနုပညာကိုတရားခံရွာဖို ့ထိ လဲ မညံ့ဖ်င္းခဲ့။ တခ်ိဳ႕ ငဖ်င္းမ်ားက ကိုယ္ဖ်င္း ကိုယ္ ညံ့သည္ကို မျမင္ပဲ ငါတုိ ့ကခံယူခ်က္န ဲ့ေကာင္ ဟု ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္သမၼာအာဇီ၀ျဖင့္ရွာစားရင္း လွလွပပ ဘ၀ရွိသူတုိ့ ကို
ေစာ္ကားတတ္ၾကေသး၏။  သူတို ့စိတ္ထဲတြင္ မဟုတ္တာလုပ္မွ ခ်မ္းသာသည္ဟု တထစ္ခ် ယံုထားၾကပံုရသည့္သနားစရာ ငတိထီး ငတိမမ်ားကလဲရွိေသး၏။

က်ေနာ္က  ကဗ်ာ ၊ စာ စသည္မ်ားအား  အလုပ္အားခ်ိန္ေရး၏။ စိတ္ပါလွ်င္ေရး၍ စိတ္မပါလွ်င္ ပစ္ထားလုိက္၏။ နာမည္ေလးငါးေျခာက္မိ်ဳးနွင့္ သေရာ္စာ ဟု ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္ထားေသာ ဟာမ်ားလဲေရး၏။ ရယ္ရမရယ္ရ ေတာ့ မေျပာတတ္။

ထို အတြက္ ပရိတ္ႆတ္မလို ၊ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးတာျဖစ္၍ ကိုယ့္မွာ ဘယ္လို mandate န ဲ့ မွအရမ္းၾကိတ္စရာလဲမရွိ။ အရွိလဲမခံ။ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၁၁ အစက သည္းသည္းလွဳပ္ သုတ္သုတ္လွဲ ေတြ ျဖစ္ေနၾကခ်ိန္က ေ၀ဖန္ေရးစာတစ္ေစာင္ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေရးလိုက္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ညီအကိုအရင္းတမွ် ခင္ခဲ့ေသာ ဆရာတေယာက္က ကိုယ္ေရးတာတင္ေသာ ဘေလာ့တစ္ခုမွစီေဘာက္စ္တြင္ သူ ့နာမည္နွင့္မဟုတ္ပဲ သိေလာက္ပါဘူးေလ ဟု ယူဆသည္ထင့္
ကိုယ့္လာဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္နွင့္ေရးေသး၏ ။

သူကိုယ္တိုင္ သိတာေတြက်လို ့ ... ကိုယ့္ကို ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ လာ ေရးပံုက  သူကေတာ့အပိုင္တြက္လိုက္ပံုရ၏ ၊ ဒီေကာင့္ကိုငါဒီလို ၀င္နွိပ္ကြပ္လိုက္ရင္ .... ေပါ့။ ယခင္
သံေယာဇဥ္ေတြနွင့္ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ္ေရးခဲ့တာမွန္မမွန္ ကို ယခု ၂၀၁၃ တြင္ ထို ဆရာသမား (သူကိုယ္တိုင္လည္း အသုဘ ကဗ်ာေတြသိပ္ေရးတတ္သည့္  သူ ျဖစ္သလို သူ ့ကေလာင္ေနာက္တြင္လည္း  သူ ့ဘဲြ ့ရသည့္ဘာသာကိုတပ္ထားေသး၏
ဘာတဲ့ ေယာနိေဗဒ ဆိုလားဘာလား ေသခ်ာမသိေတာ့။ )။ ေဟာ ယခု လို အသုဘ ကဗ်ာေတြေရးတယ္ေျပာေတာ့ က်ဆံုးသြားက်တဲ့အညတရရဲေဘာ္ေတြကို သတိရ ဂုဏ္ျပဳတာကို မဖြယ္မရာ ေျပာသည္ဟု ထင္ကာ ေသြးတိုး ထတက္ေနေကာင္းတက္ေနဦးမည္။

ဒီဆရာကိုေတာ့ အျမဲ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ပါသည္။ ကုိယ့္အေပၚ ညီတေယာက္လို သေဘာထားခဲ့၍ျဖစ္၏။

 ျငိမ္းေဇဦးတေန႔ ထမင္းသံုးနပ္ မွန္မွန္စားေနနိုင္၏။ ဘ၀တြင္ လိုအပ္ေသာ လိုခ်င္ေသာ  ရုပ္၀တၳဳ အလွ်ံအပါယ္ရွိ၏။ အဇၥ်တၱပိုင္းဆိုင္ရာ ကံုလံုမွဳလဲရွိ ေသးယံုမက  တံုးလံုးစာ မတ္တတ္စာ အစ ေသရင္ ေျမေနရာစာပါရွိ၏။
စကားျပန္ေကာက္ရလွ်င္ စာေရးခ်င္သည့္အခ်ိန္ေရး၍ မေရးခ်င္သည့္အခ်ိန္မေရးရျခင္းမွာ
ကိုယ့္ရိုးသားမွဳ ကိုယ့္အရည္အခ်င္း
ကိုယ့္အတတ္ နွင့္ကိုယ္ ဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္းတည္ေဆာက္ျပီး က်က်နနေနသည့္ကိုယ့္ကို လဲ လူမေလးေခြးမခန္ ့မ်ားက လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထိုး၍ ေဒၚလာစား ေဒၚလာစား ဟု အေျပာလဲ မခံနိုင္ ဘက္လဲ မဟုတ္ သျဖင့္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကုိယ့္လူမိ်ဳးနွင့္ျပည္သူလူထုၾကီးတရပ္လံုးကို ေစတနာရွိ စာနာ ျမင့္မား ခ်မ္းသာေစခ်င္ေသာ္လည္း ထို ေပါက္လႊတ္ပဲစားမ်ား၏ တန္းညွိမခံနိုင္၍ ဘာ ေ၀ဖန္စာမွမေရးျဖစ္ခဲ့သည္မွာလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္၏။ မွန္၏။ ေဒၚလာစား ကိုယ့္ဟာကိုယ္
ကိုယ့္ အလုပ္အကိုင္နွင့္ကိုယ္ ဒီတုိင္းျပည္နွင့္မပါတ္သက္ NGO လိုလို CIA လက္ေ၀ခံလိုလို မဟုတ္သည့္ က်က်နန အလုပ္နွင့္ ေဒၚလာမွမစားလွ်င္ ဘာသြားစားမည္နည္း ။ ယူရိုစားဖို ့ကလဲ ကိုယ္က ဥေရာပ ေနသူမဟုတ္။

ထုိ ့ျပင္ Popular Culture နွင့္ ေရတိမ္နစ္ေနေသာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္၏  လူမွဳေရး ၊ ပညာေရး ၊ လံုျခံဳေရး ၊ စား ၀တ္ေနေရး မွသည္ အနုပညာေလာကဆိုသည္အထိ က ရယ္လိုက္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာ ရင္ဘတ္ေနာက္က ေက်ာ ဆိုသလို ပင္။ စိတ္ထဲလဲ မေကာင္း ၊သို ့ျငားလည္း သူ ့အရပ္ နွင့္သူ ့ဇာတ္ဟုတ္ေနသည္မို႔  ၊ ကိုယ့္ ဘ၀နွင့္ကိုယ္ ေအးေအးလူလူ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းျပည့္ျပည့္စံုစံုေနရင္း ေမ့ထားလိုက္ခဲ့၏။

အဓိက က ကိုယ့္မွာ ပုဂၢလိက  ဘ၀ ရည္မွန္းခ်က္ရွိသည္။ ကိုယ္တည္ေဆာက္မည့္ ideal family ဘယ္လိုဆိုတာကို သိသည္။ ပိုသိျပီး တရားေတာ့ မတရားသည့္ကိစၥက... ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ ကျမင္းေၾကာထခဲ့ထခဲ့ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ကိုယ့္ မိသားစုကိုတည္ေဆာက္လွ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳနွင့္ဆန္ ့က်င္ဖက္ျဖစ္မည့္သူကိုဘယ္လိုေရြးရမည္ဆိုသည္ကိုလည္းသိသည္။

 ဒီေတာ့ ကိုယ့္ logic ထဲမ၀င္ ကိုယ့္ calculation န ဲ့ မကိုက္လွ်င္ ကိုယ့္ကို ထားခဲ့နိုင္ေအာင္ သူတို ့ဟာသူတို႔ move on လုပ္နိုင္ေအာင္ အျမဲ ဖြင့္ဟေပးခဲ့၍ ေက်နပ္စြာ လမ္းခြဲၾက၏။ ကိုယ္လဲ ဟုတ္တိပတ္တိ လြမ္းျပတတ္ေသး၏ ။

တဖက္သားကလဲ ေတာ္ပါေသးရဲ့လြတ္ျပီကြ်တ္ျပီ ဒီေသနာၾကီးနဲ႔ ငါေတာ့ သံဃာစင္ပါေမွာက္ေတာ့မလို ့... ကံၾကီးလြန္းလို႔ေတာ္ ဟု ေတာင္ ရင္မ ၍ ပိုျပီး ဘုရားတရားကိုင္းရွုိင္းသြားကုန္ၾကတတ္ေသး၏။

လူဆိုသည္မွာအနည္းဆံုးေတာ့ လမ္းခြဲသစၥာရွိၾကရ၏။ ကိုယ္နွင့္ ပါတ္သက္ခဲ့ဖူးသူမ်ား ကိုဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ဘယ္လို ပတ္သက္သည္ ဟု ဘယ္သူ ့ကိုမွ အသိေပးဖို ့မလိုသလို ၊ ကိုယ္နွင့္ပါတ္သက္ဖူးသူတုိ ့အား မေကာင္းေၾကာင္းေျပာလာလွ်င္လည္း ကိုယ္က ၀င္၍ ဆြမ္းၾကီးမေလာင္းရ ၊ ကိုယ့္ကို ပစ္မွတ္ေျပာင္းလာလွ်င္ေတာင္မွ ကာကြယ္ ေပးတတ္ရသည့္ နီတိလဲရွိရ၏။ ဒါကေတာ့ ေယာက္်ားဆိုသည့္ ျဖစ္တည္မွဳအတြက္အနည္းဆံုးေစာင့္ထိမ္းရမည့္သီလ ။

ထို ့အတူ  အနွီ ကိုယ္နွင့္ပလီခဲ့အီခဲ့ၾကည္ခဲ့ဖူးေသာသူမ်ားကလည္းလင္ေကာင္းသားေကာင္းရွာတတ္ၾက၏။ ကိုယ့္အေၾကာင္းလဲ သူမဟ ၊ သူ ့အေၾကာင္းကိုယ္နွင့္ပါတ္သက္ဖူးသည္ကိုလည္းအဟမခံၾကပုံရ၏။

ပိုေကာင္းသည္မွာ   ကာလတစ္ခု အတိုင္းအတာ တခု အလြန္တြင္ သူ ့ဘရိတ္သူ အုပ္၍ ေကာင္းရာမြန္ရာ လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ားနွင့္ အေၾကာင္းဆက္ေပါင္းဖက္ကာ ေအးခ်မ္းေသာဘ၀မ်ားကို တည္ေဆာက္၍ ကိုယ့္သူမေနွာင့္ယွက္ကိုယ့္သူမေနွာက္ယွက္ ေနသြားၾကသလို အခ်ိဳ႕ကလည္း ခုထိ မိသည့္ငါးက ေသးေနေသးသလို ၀ါသနာအေလွ်ာက္ ဆက္လိမ့္ေနသူမ်ားလည္းရွိေသး၏။ ခက္တာက ငါးဖမ္းသည့္ ျမံဳးၾကီးသာ တေျဖးေျဖးက်ယ္က်ယ္သြားကာ ဘယ္ေလာက္ၾကီးသည့္ငါးမိမိ ၾကီးသည္မထင္ေတာ့သည့္အျဖစ္မိ်ဳးလဲျဖစ္သြားနိုင္ၾကေသး၏။

ထိုအေနအထားမ်ားေၾကာင့္ အလုပ္ရွုပ္ရသည့္အထဲ တခါ... ကိုယ့္လာ ဖခင္ခ်င္း မစာနာ အကိုခ်င္းမစာနာ ေမာင္ခ်င္းမစာနာ သားခ်င္းမစာနာ ကိုယ့္ကြယ္ရာတြင္ လင္ေျပာသားေျပာ ေျပာကာ ကိုယ္ကပဲ သူ နွင့္ ရည္းစားသနာျဖစ္၍ သူ ့ကိုပစ္သြားခဲ့သလိုလို ေျပာေနသည့္ အမိ်ဳးသမီး ကို သတိေပးလိုပါသည္။
 
ထို အမိ်ဳးသမီး ကိုယ့္လာ ေျပာခဲ့ အီခဲ့ ျပီခဲ့သည္မ်ားအားလံုး ကို ထုတ္ေျပာဖို ့မလို သျဖင့္မေျပာေတာ့ပါ သို ့ေပသည့္ ....ဒီမယ္ ... လူခ်င္း တိုင္းျပည္သတင္းေျပာရာမွာ မဆီမဆိုင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေစ်းကြက္တင္သည့္စကားျဖစ္ေသာ "  အကို ့ရဲ့ က်မ က ယင္ဖုိေတာင္သမ္းဖူးတာမဟုတ္ေသးဘူး" ဟု ေနာက္ေနာင္မည္သည့္ အသက္နွစ္ဆယ့္ငါးေက်ာ္ ေယာက္်ားကိုမွမေျပာမိပါေစနွင့္ ။

 ထိုသို ့ေျပာမိလွ်င္ တမုဟုတ္ခ်င္းပင္ အနွီ သတို ့သားက ခင္ဗ်ား ကန္ေတာ္ၾကီးဟိုတယ္မွာ မေလးရွားက မေလးလူမိ်ဳးတေယာက္န ဲ့ မေလးကို ေကာက္ေကာက္ပါလိုက္သြားျပီး ျမန္မာပါ့စ္ပို ့နွစ္အုပ္ကိုင္ transborder permit တစ္ခု ကိုင္ထားတာ က်ေနာ္ မသိမိပါလားဗ်ာ ဟု ျပန္ေျပာလာနိုင္ပါသည္။  by name ေတြနွင့္ မေျပာခ်င္ပါ   ကိုယ့္ အေၾကာင္းကိုယ္သိ၍ ကိုယ့္ခရီးကိုယ္ဆက္ပါ ။  ရက္လဲ မရက္စက္ပါ ၊ ကိုယ္က ေဆးထိုးခါနီး ဆရာ၀န္မကို တင္ပါးမေပၚတေပၚလွန္ျပရသည္ေလာက္ကိုသာ ရွက္တတ္သည့္သူျဖစ္ပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ မစပါနွင့္ ၊ နွမသားခ်င္းစာနာသျဖင့္ညီမတစ္ေယာက္လုိ သေဘာထားခဲ့သျဖင့္ ဒီေလာက္သာေျပာပါမည္။

ျငိမ္းေဇဦးအေနနွင့္မူ  ေျပးလဲမေျပးပါ ကန္ရာလဲမရွိပါ ။ ကံသီလို ့ ငထူ ပုလင္းထိ ျခင္းျဖစ္သည္ဟု သာ သေဘာထားပါသည္။ ကိုယ္ သာ လူပါးဆိုလွ်င္ေတာ့ ပုလင္းထိတာန ဲ့ကြဲမည္ဧကန္။ သို႔ေသာ္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ္လည္း ခံလိုက္ရသည္ ဟု သတၱဳ ခ် သံုးသပ္ပါလွ်င္ ကိုယ္နွင့္ပါတ္သက္ခဲ့ဖူးသူမ်ားက ျပံဳးစိစိျဖင့္ ဒီလိုမိ်ဳးလဲ ထိေပးမွ ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ၾကေပေတာ့မည္။

ဒီေတာ့  တရား၀င္ နာမည္ေပါင္းမ်ားစြာနွင့္  အေမတခု သမီးတခု ဘ၀နွင့္ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး ပါ ဟု လူတကာကိုေျပာတတ္ေသာ္လည္း နိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာသို႔ နွံေကာင္ ေပါင္ရွည္ခုန္သလုိ ခုန္ေနေသာ အမိ်ဳးသမီး တျခား ပတ္မွတ္ကိုေရြးျပီး လင္ေကာင္းသားေကာင္းရပါေစ ဟုသာ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္။

ျငိမ္းေဇဦး








 







 

Friday, July 20, 2012

ကြ်န္ ေရာင္းပြဲ




အားလံုး..............
အေကာင္းဆံုးအေျပာသမားဆုေတြနဲ႔ လူေတြက
ငါတို႔ဘ၀ေတြကို
ေဆာက္လက္စအီဂ်စ္ပိရမစ္အသစ္ၾကီးေဘးက ကြ်န္ပြဲမွာ
လက္ညွဳိးထိုးေရာင္းသလို
ေစ်းစစ္ဖုိ ့ေတာင္မလို 

အခြင့္အေရးလက္တညိွဳေလာက္အတြက္
ရင္ေကာ့လို႔ ၊ ယံုၾကည္မွဳေတြျပည့္လို႔
ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေတြညံလို႔
ခပ္ျမန္ျမန္..........
ဇာတ္ဆန္ဆန္ ေရာင္းေနတယ္။

ငါတို႔ထဲက
ကြ်န္ပါး၀ေနတဲ့ကြ်န္ေတြအတြက္ေတာ့
ေသသြားတဲ့ပေဒသရာဇ္တိုင္းရဲ့ ပိရမစ္ကို
ခ်စ္သည္ျဖစ္ေစ မုန္းသည္ျဖစ္ေစ
ေက်ာက္တံုးေတြဆစ္၊
ေက်ာက္တံုးေတြစီ
 ေက်ာေျပာင္ေျပာင္မွာ အသားနီေတြလန္ လုိ ့
သူတို ့အတြက္ေတာ့
ဒါ ထူးဆန္းတဲ့ လက္ေျပာင္းလက္လႊဲမဟုတ္ဘူးရယ္ေပါ့။

ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲ
 ကြ်န္ပဲြစားရဲ့ ေလလံပြဲ
ေစ်းျပိဳင္ေတြ ဆြဲေနၾကခ်ိန္မွာ
ေလလံေအာင္သူေတြအတြက္
အ၀ယ္ခံလိုက္ရတဲ့ကြ်န္ေတြအတြက္
မုဒိတာေတြပြား
အားေတြက်
လက္ေခါက္ေတြမွဳတ္
လက္ခုတ္သံေထာင္းလေမာင္းန ဲ့
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကူေရာင္းေနၾကရဲ့ ။           ။


ျငိမ္းေဇဦး

Sunday, July 15, 2012

လြတ္ေျမာက္ျခင္းေတာင္ပံကိုတန္ဘိုးထားျခင္း

 

 ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္
မပ်ိဳမ်စ္
အပိုျဖစ္သြားတဲ့နွစ္ေတြ.......။

ဇာတ္အၾကမ္းအနဳ
မွတ္တမ္းျပဳ
ဘ၀ကိုလုသြားတဲ့ျဖတ္သန္းမွဳေတြ....။

အသက္ဓါတ္က
ခြက္ကပ္ပဲက်န္ေတာ့...။



မွားယြင္း ေနမွဳေတြကပဲ
အသံျမည္ၾကတယ္.........

လြဲေခ်ာ္မွဳေတြကပဲ
စြပ္ေၾကာင္းထင္ၾကတယ္..........

အေဖာက္ျပန္ဆံုးရာသီဥတုေတြ ကပဲ
လူ ့ဘ၀ေတြထဲ ပြဲေစ်းေလွ်ာက္ၾကတယ္......

မ်က္နွာရိပ္မ်က္နွာကဲအေျပာင္းအလဲျမန္တဲ့
ၾကက္ျမီးပါတီပြဲေတြ ရံုျပည့္ရံုလွ်ံတဲ့ရာသီ
သူခိုး.... တန္ခိုးရွင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
ဓါးျပက ဘ၀ရွင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
လူယုတ္က သူမဟုတ္သလို
မဂၤလာယူခ်ိိန္မွာ....
ဒီအစဥ္အလာေတြပဲ ငါးရစ္တက္သလိုထြန္းကားတဲ့ေျမ
ေမတၱာေတြ ဂရုဏာေတြမုန္ ့ေလေပြလို 

ေစ်းကလဲေပါ ... က်ိဳးက်ိဳးကြ်တ္ကြ်တ္ကလဲျမည္ 
သံုးေဆာင္ျပီးရင္လဲ
တမုဟုတ္ခ်င္းေလလည္တဲ့ေျမ

ဘာဟုတ္ေသးတုန္း အဲဒီမယ္...
အတိတ္မေမ့လို ့ကိုယ့္ဟာကိုယ္အိပ္ေမြ႔ခ်ၾကသူေတြလဲ  ေပါက္ေျမာက္ရဲ့............။

က်ဳပ္ဟာအေတာင္ပံအျဖတ္ခံတဲ့ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူး
အံုနဲ ့က်င္းန ဲ့အာတဲ့ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူး ....
 အေသသားစားတဲ့ဠင္းတ တေကာင္မဟုတ္ဘူး....


ကိုယ့္ဆရာ....
မာကိုပိုလိုေရ
ခင္ဗ်ား ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက
က်ဳပ္ခုန္ခ်ခဲ့လိုက္ျပီ.....


အဲဒီပိုးလမ္းမၾကီးကိုခ်ီတက္တဲ့လမ္းမွာ
ကိုယ့္ဘာသာသြားေပေရာ့ ...


အျမတ္ေတာ့ရမွာပါ 
ခင္ဗ်ားဟာ 
သားစိမ္းငါးစိမ္းသည္ဆိုရင္ေပါ့...

ၾကည့္ေတာ့သြား ဗ်ာ 
အဲဒီမွာ
 ေ၀ါဟာရနွစ္ဖက္သြားန ဲ့
လက္ယားေနတဲ့ ဓါးသမားေတြေတာ့ရွိရဲ့..........။




ျငိမ္းေဇဦး

Saturday, July 14, 2012

ေနတတ္သြားတဲ့ မြန္တန္နာေႏြည


တစ္ဦးတည္းေသာသူအတြက္
ေလာကဓံတရားေလးပါးရဲ ့ဒီဂရီန ဲ့
က်က်နန ရြရြေလးဖုတ္ထားတဲ့
ေမတၱာဒိန္ခဲကိတ္မုန္ ့ေလးပါ
ဖြဖြေလး..အရသာခံလိုက္.....။

ျပီးရင္...
ေဟာဒီေကာင္းကင္ကိုထိုင္ၾကည့္ၾကရင္း
နွစ္ခ်ဳိ ႔အာသီသေတြန ဲ့ေဖာက္ထားတဲ့
၀ိုင္တစ္ခြက္ကို ေသာက္လိုက္ၾကရေအာင္
ၾကယ္ေတြစံုေအာင္ ေစာင့္ဖို ့မလိုဘူး
ဘာဆိုဘာကိုမွေစာင့္စားစရာမလိုေတာ့ဘူး။

ငါပင္ပန္းလွျပီ..........
ေျမသားပက္ၾကားအက္လို
ငတ္မြတ္ျခင္းေတြ....
ေခ်ာဆီန ဲ့ေ၀းလို ့သံေခ်းအထပ္ထပ္တက္ေနတဲ့ဘီးတစ္ဘီးလို
အဆင္မေျပျခင္းေတြ....
ၾကိဳးျပတ္တေယာေတြသာအသံျမည္တဲ့ဆင္ဖိုနီသံစဥ္ေတြလို
 ဒုကၡေတြ....
ဆပ္ကပ္နဲ ့ဆယ္စုနွစ္နွစ္ခုေက်ာ္ေ၀းေနခဲ့တဲ့ ဂြ်မး္ဘားမယ္လို
လိမ့္လိမ့္ဆင္းလာဖူးတဲ့မ်က္ရည္ပူေတြ....
ေခါက္ရိုးထဲေခါက္ရိုးထပ္ေၾကေနတဲ့
 နိမိတ္ပံုေတြ....
ကိုယ့္ပါးေပၚမွာလာနားတဲ့ျခင္တေကာင္ကို 

ဖ်န္း ကနဲ အျငိဳးၾကီးၾကီးရိုက္သတ္သလို 
ဆတ္ဆတ္ထိမခံမွဳေတြ....
အဲဒါေတြ... အဲဒါေတြနဲ႔ ေရာေဖ်ာ္မထားတဲ့
ေကာ္ဖီၾကမ္းတခြက္ကို ငါေသာက္ရင္း သီခ်င္းေတြဆိုၾကမယ္။

ခပ္ေ၀းေ၀းက ၀ံပုေလြအူသံေတြ
လရိပ္မွဳန္မွဳန္ေအာက္က ၀ိုးတ၀ါး၀က္၀ံတေကာင္ရဲ့ေျခသံေတြ
တေ၀ါေ၀ါေလတိုးေနတဲ့ထင္းရူးေတာေတြ
နားစြင့္ၾကရေအာင္အခ်စ္ေရ.........။

နိမိတ္ပံုမလို
အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မလို...
ဇာတ္ရိုင္းနာဖို ့မလို ...ဘယ္လိုအလြန္အကြ်ံခြ်ဲပ်စ္ျခင္းေတြမွမလိုတဲ့
ဘ၀ရဲ့ကဗ်ာ ...
ၾကည္နူးစြာ ရြတ္ဆိုၾကပါစို ့ ....။




ကဲေလ တခ်ိန္ကၾကီးျမတ္သူမ်ား
ေတာမီးေလာင္တုန္းေတာေၾကာင္န ဲ့လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ၾကစမ္းပါေစ

ရပ္တည္မွဳတခိ်ဳ ႔လဲ လက္သိပ္ထိုးေလလံပြဲေတြမွာေစ်းေကာင္းေတြရဆိုပဲ ။

 ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ရဲရဲရင့္ရင့္ထိုးအပ္တဲ့
ပရိႆတ္ၾကီးရဲ့
ၾသဘာသံေတြ ၊ေထာပနာသံေတြ
 လက္၀ါးေတြအေၾကာင္းမဲ့နာတတ္တဲ့ေခတ္ေရစီးပဲ...
ဘ၀ေတြအတြက္ကေတာ့ 
သက္တန္းကုန္သြားတဲ့အာမခံကတ္ျပားတစ္ခုရဲ့ျဖစ္တည္မွဳန ဲ့တူတဲ့ မီးရွဴးမီးပန္းေတြေလ
လွပါရဲ့ တဒဂၤ............။

အခ်စ္ေရ ...
ဥေပကၡာ ဂီယာကုန္တင္လိုက္ပါ
တေယာက္မ်က္နွာတေယာက္ၾကည့္လုိ ့
တခ်ိဳ ႔အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္ေစာင္းကိုယ္တီး
ကိုယ့္ခရီးကိုယ္နွင္ဖုိ ့လဲ လုိအပ္တယ္ေလ
ငါတို႔က ေရာမျပည္က ပေဒသရာဇ္မွမဟုတ္တာ...။


ျငိမ္းေဇဦး

Sunday, November 28, 2010

ဖန္ဆင္းျခင္း

သုညေအာက္ ေရာက္ျပီ
မဂၤလာဦးညလိုခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္ရဦးေတာ့မယ္
အဲဒီ ေရခဲအေျမွးပါးေတြ ငါေလွ်ာက္မယ့္လမ္းမွာ
ေျခခ်ရခက္ခက္............။

ေဆာင္းနံနက္အသစ္ေရ
ဤေကာ္ဖီတခြက္နွင့္ေမႊးျမပါ...
ပူတူတူးေရ ကိုယ့္ရင္ေငြ ့န ဲ့ေထြးပါ
ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးလိုေလ်ာေျပမွဳေတြနဲ ့
ေပြ ့ထားပါ့မယ္ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေႏြးေထြးမွဳေတြန ဲ့
အို ....ေဆာင္း ငဲ ့။

မဟာေဗာဓိပင္ကို
ထင္းေခြဖုိ ့ခ်ည္ မ်က္စပစ္ေနတဲ့
ေခၚေတာ တေကာင္မဟုတ္ရပါဘူးကြယ္
အဲသလိုနယ္ေ၀းျပည္ျခား ျမတ္နိုးမွဳေတြန ဲ့
ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးတာ ဒီေဆာင္းဟာ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ခိုင္ခဲ့ျပီ။

ခုေတာ့ ကြမ္းတရာညက္
ေကာ္ဖီတခြက္အကုန္
သက္လံု ေကာင္းေကာင္းန ဲ့
သက္ျပင္းေတြ ေမာင္းသန္မိန္းေမာဖြယ္
ဖရံုႏြယ္လို ဖက္တြယ္ရစ္ပတ္
ပိုးသား ၀တ္ရံုလို ေလွ်ာေျပ ျပိဳက်
သုညေအာက္ေရာက္ျပီ အခ်စ္ေရ
ဒီဂရီျမွင့္နွလံုးခုန္သံေတြန ဲ့ ဖိုထိုးၾကတာေပ့ါ
အဲသလို နိယာမေတြန ဲ့
မီးေသြးမကုန္ဘူး
မဟာျမိဳင္ေတာအထိ ေျခဆန္ ့စရာမလိုဘူး
ေဆးေတာင္ေ၀ွးတေခ်ာင္း ေဇာ္ဂ်ီေခါင္းေပါင္းမလိုဘူး
ဘာဆိုဘာမွမလိုဘူးဆိုတဲ့ မလိုအပ္မွဳေတြန ဲ့
လူဆန္ဆန္ လူဟာ လူကို ဖန္ဆင္းခဲ့ၾကျပန္ေတာ့၏။

ျငိမ္းေဇဦး

Saturday, November 20, 2010

ဘ၀ရဲ့ေမာင္းနွင္အား

ဆံပင္အခ်ဳိ ့ျဖဴစျပဳျပီ
ဒီလူ.......
နွင္းေငြ ့နွင္းခိုးေတြန ဲ့
အျမဲ တေယာက္ထဲ နိုးနိုးလာတဲ့ နံနက္ေတြ
ေသခ်ာ တခန္းရပ္ခဲ့ျပီ
ေဟာဒီ ေမြးေန ့နံနက္မွာ
အၾကည္ဓါတ္ေတြကြန္ ့ျမဴး ................။

ရွင္းရွင္းေလးပဲ
တခါဖူးမွ် ဆုမေတာင္းခဲ့ဖူး တဲ့ ေမြးေန ့ေတြ
ဒီေန ့ေတာ့ အခ်စ္ေရ...ဆုေတာင္းေပးပါ
အဲဒါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ္လိုခ်င္တာ က်ိန္းေသပါ့ကြယ္............။

ျငိမ္းေဇဦး

Saturday, October 16, 2010

သူငယ္ျပန္သလိုပါ့

ဆံပင္ လည္း တစ္လတခါ ညွပ္ရျပီ
ထမင္းစားျပီးတိုင္းနဲ့ အိပ္ယာ ၀င္ခါနီးတိုင္းလည္းသြားတိုက္ရျပီ
ေကာ္ဖီလည္း တေန ့နွစ္ခြက္ပဲ ေသာက္ရျပီ
စီးကရက္လည္း အသည္းအသန္ျဖတ္ရျပီ
ေရလည္း တေန ့တခါ ခ်ဳိးရျပီ
က်ဳပ္လို သန္ ့ရွင္းလြန္းသူအတြက္ အဲဒါ အဆိုးဆံုး။


အေမလုပ္သူကလဲ ေခြ်းမကို အျပီးအပ္နွံလိုက္ျပီ
ေမေမ...ေမေမ....
သမီး...သမီး န ဲ့........
သူတို ့က တည့္ လုိ ့...............။


ကုန္တုိက္ေတြကိုသြားျဖစ္တဲ့ အားရက္ေတြတိုင္းလဲ
စကၡဳအာရံုကို ကိေလသာကုန္တဲ့ အရိယာၾကီးလို
ခပ္ပိုပို ထိမ္းရျပီ။


ေအာ္....ေယာက္်ားဘ၀...
တယ္အားငယ္ရသကိုး............။

မိဘအိမ္မွာေတာ့ အေမ့သြန္သင္ဆံုးမမွဳေအာက္
အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ေတာ့လည္း
ဇနီးရဲ့ အုပ္ထိမ္းမွဳေအာက္
အိုၾကီး အို မ အရြယ္ေတြရရင္ လည္း
သမီးန ဲ့ ဇနီးရဲ့ ၾကပ္မတ္မွဳေအာက္
က်ဳပ္ခမ်ာ ေရာက္ရေပဦးမယ္...........။

အီးေတာင္ က်ယ္က်ယ္ ေပါက္ဖုိ ့ ဖင္ၾကြ ခါးေစာင္း
ဘူ... ကန ဲ...ေထာင္းကနဲ ..ေဟာင္းကန ဲ
အဲသလို အားရပါးရ ကိစၥေတြကို လဲ
ဇက္ၾကိဳးဆြဲ ရ............။



အဲဒါေတြအတြက္................
ကိုကို .............လာေရခ်ဳိးရမယ္
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို သူက ေရခ်ဳိးေပး
ကိုကို .......လက္သည္းေျခသည္းညွပ္ရမယ္....
ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ က်ဳပ္က ကေလးေလးလို ထိုင္ေပး.......
ကိုကို အ၀တ္ေတြ အညစ္ေတာင္းထဲထည့္
ငယ္.....ရံုးမသြားခင္ေလွ်ာ္ခဲ့မယ္.............။

ကိုကို.....ေခါက္ျပီးသားေတြကို ေတြ ့ကရာမဆြဲနဲ ့
ဒီေန ့ေဟာဒါေလး၀တ္..........။

အေမ့အိမ္ကေ၀းကတည္းက
တခါသားမွ မီးပူတိုက္ျပီးသား မ၀တ္ဖူးသူ
တခါသားမွ ထမင္းပြဲ လက္ေဆးျပီးအရံသင့္မစားဖူးသူ
တခါသားမွ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဂရုမစိုက္သူဟာ
ခုအခါ ...........
မယားအခ်စ္ ေၾကာင့္
ငါးနွစ္သား ပူတူတူးလိုလဲ က်ဳပ္မွာ အူျမဴးရျပီ။


ျငိမ္းေဇဦး

Tuesday, October 12, 2010

ဘ၀နွစ္ခု၏ ပုဇြန္ဟင္းတစ္ခြက္................


ေဆာင္းအ၀င္..........။
ရြက္စိမ္းတို ့နီေျပေျပ ၀ါေရႊေရႊ .......။
ေလ အသိမ္းမွာ ယိမ္းလိုရာယိမ္းလို ့.......။
သူတို ့၏ ေနာက္ဆံုး အခိ်န္ကေလးမ်ားကို နွေျမာတသ ေနသည္လား.........၊ သဘာ၀ တရား၏ အၾကင္နာကင္းမဲ့မွဳကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ ျငင္းဆန္ေနသလားမသိ........။
တခ်ိဳ ့ေၾကြ............။
-------------------------------------------------------------------------------
သူမက က်ေနာ့္ေငးငိုင္သြားေသာ မ်က္နွာကို ၾကည့္ကာ က်ေနာ့္ ကို "ကိုကို ဘာျဖစ္သြားတာလဲ ငယ္ေလးကိုေျပာေလ" ဟု ေမးေတာ့
က်ေနာ္က က်ေနာ္ ေတြးမိသည့္အတိုင္းေျပာျပလိုက္ေတာ့........။
သူမက "ငယ္ေလး က ပုဇြန္ဟင္းစားခ်င္တယ္ပဲေျပာတာပါကုိကိုရယ္.... ပုဇြန္ဆိတ္ကေလးေတြဆိုလဲျဖစ္တာပဲ ....ေနာက္ေတာ့ ကိုကို မစားပဲ ငယ္ေလးက တေယာက္ထဲ ဘယ္ေတာ့မွ မစားဘူး သိလား "
ဟု ေျပာ၍ က်ေနာ့္ ရင္ခြင္တြင္မီွကာ ..............။

-------------------------------------------------------------------------------

က်ေနာ္က ပါရမီျဖည့္ဘက္ ျဖစ္သူ.......။
သူမက က်ေနာ့္ပုခုန္းကို မွီတြယ္အားကိုးသူ..........။
အခ်စ္ဦး........။
ေမွးစက္နားခိုရာ ရင္ခြင္ ..............။
ဘ၀လြင္ျပင္က်ယ္ ...... ေတာင္ထြဋ္ဖ်ား.............ေခ်ာက္ကမ္းပါး...........လွဳိင္းၾကမ္းတလႊားလႊား ကို.........ရဲရဲယံုၾကည္လက္တြဲ ၀ံ့သူ ...........။
တဦးဘ၀တဦး ေထြးေပြ ့လို ့ တဦးမ်က္နွာတဦး ၾကည့္ကာ တေျမ့ေျမ့ ၾကည္နူး အခ်စ္ဦး ကို ဘ၀ေဖာ္အျဖစ္ အသက္ေပးခ်စ္သူ.............။

-------------------------------------------------------------------------------
က်ေနာ္က ဆင္းရဲေသာ သာမာန္ မိသားစုကေလးမွ ေပါက္ဖြားလာသူ....................။
သူမက ကုံလံုျပည့္စံုေသာ မိသားစုမွေပါက္ဖြားလာသူ................။
အဲဒီ က်ေနာ့္ဟန္နီ...........။
က်ေနာ္က နယ္ျမိဳ ့ကေလးတစ္ခုမွ ခ်ဳိ ့တဲ့ေသာ မိသားစု ၏ မနက္ထမင္းၾကမ္း ခဲျဖင့္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းသူ.........။
သူမက သူမ်ားျပင္ေပးေသာ ေကာ္ဖီ ၊ ကိတ္မုန္ ့၊ ေပါင္မုန္ ့ေထာပတ္သုတ္ျဖင့္ ၾကီးျပင္းလာသူ....။
က်ေနာ္တို ့နွစ္ဦးတြင္ တန္းတူညီမွ် မွဳတခုသာ ရွိ၏ ထိုအရသည္ကား အနွိဳင္းမဲ့ အခ်စ္..........။
တဦးေပၚတဦးျမတ္နိုးမွဳ ၊သူမ၏ နားလည္မွဳ ၊ တဦးကို တဦး အသက္အမွ် တန္ဘိုးထားမွဳ။

-------------------------------------------------------------------------------

က်ေနာ္ က သူမကို ထမင္း၊ ဟင္း မခ်က္ခိုင္း။ ေကာ္ဖီမေဖ်ာ္ခိုင္း.......မခိုင္းရက္ ။
တေယာက္ထဲေနသားက်လြန္းလွခဲ့ေတာ့ ကိုယ္တုိင္ခ်က္ရျပဳတ္ရမွ ျဖစ္သည္ကလည္းတေၾကာင္း။

မနက္အိပ္ယာထလွ်င္ တိတ္ဆိတ္စြာ ျဖင့္ သူမ၏ နဖူးကေလးအား နမ္းျပီးမွ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မ်က္နွာသစ္ကာ သူမ၏ သြားပြတ္တံကေလး ကို သြားတိုက္ေဆးထည့္ေပးျပီး ေကာ္ဖီတစ္အိုး တည္ေနက်...........။
ည က က်န္ေသာထမင္းၾကမ္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳတ္ထားေသာ စားေတာ္ပဲျပဳတ္ ၊ ဆီ ၊ ဆား နွင့္ ေရာနယ္ျပီး တရုတ္ေၾကြဇလံုၾကီးထဲထည့္၍ ပလတ္စတစ္ အုပ္ေဆာင္းေသးေလးအုပ္ကာ ထမင္းစား စားပြဲေပၚတြင္ အဆင္သင့္ထားေနက်။
ျပီးေတာ့ ၾကက္္သြန္နီဥၾကီးမ်ားကို အခြံႏႊာ ေလးစိပ္ခြဲ၍ ၾကက္သြန္နီ မႊန္သည့္အနံ ့မခံနိုင္သည့္ သူမအတြက္ စတီး ခြက္ ကေလးထဲတြင္ ထည့္ကာ ေရစိမ္ထားေနက်........။

သူမ က အိပ္ယာ နိုးလာလွ်င္ ၊ က်ေနာ္အိမ္မွ အလုပ္ ထိုင္လုပ္ ေလ့ရွိေသာ စာၾကည့္စားပြဲတြင္ ထိုင္လွ်က္ ေနသည့္က်ေနာ့္ပုခုန္းနွစ္ဖက္ကို ေနာက္မွဖက္ကာ က်ေနာ့္ နဖူးကို ငံု ့၍ နမ္းေနက်.......။
က်ေနာ္က ည၀တ္ဂါ၀န္ ရွည္ျဖင့္ လွပေျပျပစ္လြန္းေသာ သူမကို ေျဖးေျဖးဆြဲေပြ ့လွ်က္ ၊ရင္ခြင္ထဲမွ ၾကည္လင္ရႊန္းလဲ့ေသာ မ်က္၀န္း မ်ားျဖင့္ေမာ့ၾကည့္ေနသည့္ သူမ၏ နွဳတ္ခမ္း ကေလးကို ဖြဖြေလး နမ္းေနက်.........။

-------------------------------------------------------------------------------

ထမင္းစား စားပြဲ၏ ထိပ္တြင္ နွစ္ေယာက္သားကပ္ထိုင္၍ က်ေနာ္က ၾကက္သြန္နီဥျခမ္းကို ခပ္ေသးေသးကိုက္ကာ ပဲျပဳတ္ဆီဆမ္း ဆားျဖဴး နယ္ထားေသာ ထမင္းၾကမ္းလုတ္ကို ညာလက္ျဖင့္ သူမ ကိုခြံ ့ေကြ်းတိုင္းလည္း
ဘယ္လက္ျဖင့္သူမ၏ ေမးဖ်ားကေလးေအာက္တြင္ ခံကာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို သူမ၏ အျပစ္ကင္းေသာ မ်က္နွာကေလးကို ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးၾကည့္ျမဲ.........။
သူမကို ခြ ံ့ေကြ်းျပီးက်ေနာ္က တလုတ္ ပလုတ္ပေလာင္း ပါးစပ္ထဲသြင္း ကာ ၀ါးျပီးတိုင္း ၊သူမက ႏွဳတ္ခမ္းေထြးေထြးေလးျဖင့္ ေကာ္ဖီခြက္ကို ေျဖးေျဖး မွဳတ္၍က်ေနာ့္ကိုတိုက္ျမဲ...။
တခါတရံ ၾကက္သြန္နီ ခိုး မႊန္သြားသည့္အခါ ထမင္း ၀ါးေနရင္း မ်က္နွာေလးရံွဳ ့မဲ့ မ်က္ရည္လည္လာတတ္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ျပံဳးလွ်က္ "ငယ္ေလး စပ္သြားတယ္ ကိုကို " ဟု ကေလးေလးလို ေျပာတတ္ျမဲ........။



-------------------------------------------------------------------------------




ညေန အစည္းအေ၀းမွမျပီးေသး က်ေနာ့္စိတ္က အိမ္သုိ ့ျပန္ေနျပီ။ ေသာက္ထားေသာ ေကာ္ဖီၾကမ္း ေလးငါးခြက္၏ ဇာတိမာန္သည္လည္းေလ်ာ့က်စျပဳျပီ။
စိတ္ပင္ပန္း၏။ ကိုယ္ႏြမ္း၏။ ေန ့တဓူ၀ ျငီးေငြ ့ဖြယ္ က်ေနာ့္ရံုးခန္းထဲက အခ်ိန္မ်ား.........။
ဘာ အတြက္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ အလုပ္လုပ္ေနရတာလဲ...........။
ေက်ေက်နပ္နပ္အေျဖရွိျပီးေသာ ေမးခြန္းမ်ား ကို က်ေနာ္ ့ကိုယ္က်ေနာ္ အတြင္းစိတ္ နံရံပါးပါးတြင္ ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ ေမးျဖစ္ျပန္၏။

အစည္းအေ၀း ျပီးသည္နွင့္ အစည္းအေ၀းခန္းမွ ထြက္၍ က်ေနာ့္ရံုးခန္းဆီျပန္လာ၊ က်ေနာ့္ရံုးခန္းမီးကုိမွိတ္လိုက္ ၊ ထုိ ့ေနာက္ ရံုးခန္းတံခါးေသာ့ပိတ္လိုက္ျပီး ၀န္ထမ္းမ်ား၏ ေလးေထာင့္နံရံေလးမ်ား
ပိတ္ကာထားေသာ စားပြဲမ်ားကို ျဖတ္ကာ တံခါးမၾကီးဆီသို ့ဦးတည္၏။

ျပီးေတာ့ ကား ရပ္ထားရာ ကြန္ကရစ္ ျပင္က်ယ္ ဆီသို ့..........။
ထို မွ ကား တံခါးကို ဖြင့္............၊ ကားစက္ကိုနွဳိး.........၊ နံပါတ္တစ္ ဂီယာ ...........၊ ျပီးေတာ့ ခပ္သာသာ ေမာင္းထြက္လာခဲ့၏။

-------------------------------------------------------------------------------

" ငယ္ေလး ပုဇြန္ ဟင္း စားခ်င္တယ္ ကိုကို "
က်ေနာ္က ျပံဳးကာ "ပီဟပ္မဲပိ နာတည့္တည့္" ဟု ရွမ္းလိုျပန္ေျဖလိုက္၏။
ထိုစကားအား "ကိုကို ့မိန္းမကို ကိုကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ " ဟု ျမန္မာလို ဘာသာျပန္နိုင္၏။
က်ေနာ့္ဘ၀ကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ စိတ္ျဖင့္ ၊ က်ေနာ့္ အျပစ္အနာ ေမာဟ တို ့ကို သူမ၏ ေမတၱာေရစင္ႏွင့္ သန္႔စင္ ျပဳျပင္ျမတ္နိုးမွဳျဖင့္ ၊ က်ေနာ္လို စည္းမဲ့ကမး္မဲ့အရိုင္းအစိုင္း ကို လူတေယာက္လို
ေနတတ္ထိုင္တတ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲ ပစ္နိုင္ေသာ သူမ၏ ၾကံ့ခိုင္ေသာ အခ်စ္ျဖင့္.............။
ထို က်ေနာ့္ ဇနီးအား က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္၏။
ဖြဲ ့ႏြဲ ့မွဳမဲ့ေသာ ၊ က်စ္လ်စ္ ျပည့္စံုေသာ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ေသာ က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္၏ ဆိုသည္က လြဲ၍ ပိုမိုျပည့္စံုသည့္စကား ရွိေကာင္းရွိပါအံ့............။
သို ့ေသာ ္သိပ္ခ်စ္၏။

ငယ္ေလး ပုဇြန္ဟင္းစားခ်င္တိုင္း ........က်ေနာ္က ပုဇြန္ျပည့္ျပည့္ ထြားထြား မ်ားကို ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ၾကက္သြန္ နီ ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၊ ငရုတ္သီး အေလွာ္ေထာင္း အေရာင္ပါယံု ျဖင့္ ပုဇြန္ လက္မမ်ားကို ပင္ ေသခ်ာ ေထာင္းေျခကာ အတြင္းမွ အဆီ အနွစ္မ်ား ကို လည္း ထည့္၍
ေမႊးပ်ံ ့အရသာ ရွိေသာ ပုဇြန္ဆီျပန္ဟင္း ၊ ငံျပာရည္ခ်က္ ၊ သံပုရာသီး စိပ္ကေလးမ်ား၊ ခရမ္းသီး မီးဖုတ္ ျပီးေျမပဲနိုင္နုိင္ၾကက္သြန္နီနိုင္နုိင္ နွင့္ အသုတ္၊ ၀က္ရိုး မုန္ညွင္းဟင္းခ်ဳိ တုိ ့ျဖင့္ ခ်စ္ဇနီးနွင့္အတူ စားေနၾက။

ထိုသို ့စားတိုင္းလည္း ခ်စ္သူ ဘ၀ တုန္းက သူမ က အေမနွင့္(ေယာက္ခမၾကီး) ပုဂံသို ့နွစ္ေယာက္ထဲ ခရီးထြက္စဥ္ က်ေနာ္နွင့္သူ လက္ထပ္ျပီးလွ်င္ ထမင္း ထည့္စားရန္ဟုဆိုကာ ၀ယ္လာခဲ့ေသာ ယြန္း ထမင္းအုပ္ထဲတြင္ ထမင္း ပူပူကို သူကိုယ္တိုင္ခပ္ထည့္ရမွ။
တကယ္တန္းေတာ့ ထိုကာလက က်ေနာ့္ကို သူမ အၾကီးအက်ယ္ စိတ္ဆိုး ေနခ်ိန္ ၊ ထိုကဲ့သို ့စိတ္ဆိုး ေနသည့္ၾကားမွ နွစ္ေယာက္တူတူ စားရန္ ထမင္းအုပ္ကို ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္ေတာ့ အေမက သူမကို ရယ္လွ်က္ "သမီးရယ္ ဟို မွာ တခုခု အခက္အခဲရွိေနလုိ ့သမီးကို
မဆက္နိုင္တာျဖစ္မွာေပါ့ " ဟု ေျပာေသာ္လည္း အၾကီးအက်ယ္ ေဒါသူပုန္ထေနခုိက္..............။


-------------------------------------------------------------------------------


ေဆာင္းအ၀င္..........။
ရြက္စိမ္းတို ့နီေျပေျပ ၀ါေရႊေရႊ .......။
ေလ အသိမ္းမွာ ယိမ္းလိုရာယိမ္းလို ့.......။
အကယ္၍........က်ေနာ္က က်ေနာ့္နယ္ျမိဳ ့ကေလးရွိ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးတစ္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုပါက.................။
"ငယ္ေလး ပုဇြန္ ဟင္းစားခ်င္တယ္ ကိုကို " ဟု..............က်ေနာ့္ဇနီးက ေျပာလာလွ်င္ .............က်ေနာ္မည္သို ့ ေျဖရပါ့..............။
က်ေနာ္သည္ မွန္ျပတင္းက်ယ္ၾကီးကို ျဖတ္၍ စိမ္း၀ါနီေရာ္ ေဆာင္းသံေတြ ေအာ္ေနေသာ ေလနွင့္ ယိမ္းေနသည့္ ေတာအုပ္ၾကီးကို ၾကည့္ကာ ေတြေတြေငးေငးေတြးေနမိ၏။

က်ေနာ့္ လခကေလးနွင့္ က်ေနာ့္ဇနီးကို ပုဇြန္ဟင္းမွ ခ်က္ေကြ်းနိုင္ပါ့မလား...........။
က်ေနာ့္ စိတ္အစဥ္သည္ အလိုလို ဆိုက္ကား လက္ကိုင္ေပၚသို ့ေရာက္သြား၏။ ေရစည္လွမ္း လက္ရမ္းေပၚသို့ ေရာက္သြား၏ ။ ည သန္းေခါင္ ကုန္စိမ္း ရထား မွ အလုပ္သမားတန္းသို ့ေရာက္သြား၏။
ျပီးေတာ့...........ႏြမ္းႏြမ္း ညစ္ညစ္ ပုဆိုး တိုတို စည္းကာ ၊ မ်က္နွာေပၚမွ ေခြ်းမ်ားသုတ္ရင္း မနက္ခင္း ေစ်းတန္းတြင္ ငါးဗန္းပုဇြန္ဗန္းမ်ားေပၚမွ သန္ေပ့စြမ္းေပ့ ဆိုေသာ ပုဇြန္ထုပ္ထြားထြားၾကီးမ်ားကို
ခါးၾကားမွ ပိုက္ဆံ အေဟာင္းလိပ္ကေလးထုတ္၍ အရာရာကိုေမ့ပစ္ျပီး ၀ယ္ျဖစ္မည္ သာျဖစ္၏။
ျပီးမွ ခ်စ္ဇနီးစားခ်င္ေသာ ပုဇြန္ဟင္းကို သူမတေယာက္စာ ေလးသာ ခ်က္၍ က်ေနာ္က ပဲျပဳတ္ ဆီဆမ္းဆားျဖဴူး ထမင္းၾကမ္းကို
က်က်နန ေလြးလွ်က္ ၊ တိုက္ပံုအေဟာင္းေလး ၀တ္ ၊ လြယ္ အိတ္ အႏြမ္းကေလးလြယ္ ၊ တပါတ္ႏြမ္းေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးကေလးကို စည္းျပီး က်ေနာ့္ တပည့္ကေလးမ်ား၏ အနာဂတ္ကို အလွဆံုး ပံုေဖာ္နိုင္ရန္
မပ်က္မကြက္အေရာက္ သြားဦးမည္။
ျပီးေတာ့...........က်ေနာ့္ တပည့္ကေလးမ်ား သူတို ့၏ ခ်စ္ၾကင္သူ အိမ္ေထာင္ဖက္အား ပုဇြန္ထုပ္ထြားထြားၾကီးမ်ား အခ်ိန္မေရြး ၀ယ္ေကြ်းနိုင္မည့္ ျပည့္စံုေသာဘ၀ေလးမ်ားအတြက္........။


ျငိမ္းေဇဦး



Sunday, July 4, 2010

မ်က္စိဆံပင္ေမြး စူး ၾကျခင္း

ေနပါတ္လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ လြင့္ပါလာတဲ့အမွဳန္ကေလးတစ္ခုပါ
ကမၻာ ၾကီးေပၚလဲ ဖရိုဖရဲျပဳတ္က်ခဲ့ရ....
ေဟာဒီမည္ကာမတၱ ဘ၀ ကေလးနဲ႔.................။

အဲသလိုနဲ႔
အေမ့သား မရိုးသားသူေတြရဲ့ မ်က္လံုး ထဲ ခုန္ခုန္၀င္ခဲ့တာေပါ့
အေမေရ.....
အဲဒီလူေတြမ်က္ရည္က်ေနတာမဟုတ္ဘူး ဗ်.............။



ျငိမ္းေဇဦး

Monday, May 31, 2010

မင္းေလးရဲ့အဟာရ




ဂ်စ္ပစီ တစ္ေယာက္ရဲ့ဖဲခ်ပ္ေတြလို မဟုတ္ရဲ့
နွလံုးသားတားေရာ့ကတ္
တစ္ခ်ပ္ထဲပဲ ........
ဖ်တ္ကန ဲဆြဲ...............
ဆတ္ကန ဲလွန္..........
အာ မ ခ ံေတာ့ ဘူး လံုမေရဆိုတဲ့
က်ဳပ္အခြက္ၾကီး ေဇာက္ထိုး ဆြဲလို ့ထြက္လာပါေတာ့မယ္။

ဘေရာ့ေ၀းဇာတ္ခံုၾကီးေပၚဘယ္ေတာ့မွ
ေရာက္နိုင္စြမ္းမရွိတဲ့ သရုပ္ေဆာင္မွဳေတြန ဲ့
နံရံမွီေထာင္ထားတဲ့ ဂစ္တာ ေဟာင္းတစ္လံုး
လဲက်သြားသလို ..................
တိုးတိတ္တိတ္...
မာဆတ္ဆတ္ သံစဥ္ေတြန ဲ့
ျပိဳလဲခဲ့ပါျပီ..........................။

ဘယ္ရီသီး နုနုကေလးေတြကို
အျမီး ေလး ေကာ့ျပီး ဟန္ခ်က္ယူ ရင္း
တို ့ဆိတ္ ဆြဲမိ်ဳတတ္တ ဲ့ ေရာ္ဘင္ ငွက္ကေလးေတြလို
က်ဳပ္က မကြ်မ္းက်င္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ
ကမ္းေ၀းလွဳိင္းေျပးလိုပဲ
အျပန္ ့က်ယ္က်ယ္
အရွိန္ေကာင္းေကာင္းန ဲ့
မင္းကေလးကို
ပန္းတိုင္လို ့သေဘာထားျပီး
မာရသြန္ ေျပးခဲ့ရတာပါ
ဘ၀ဆိုတာ သဲထဲေရသြန္မျဖစ္ခ်င္ခဲ့................။

က်က္စ ေျပာင္းဖူးဖုတ္ကေလးလို
နတ္ျပည္ေမႊးေျပာင္းဖူးဖုတ္ကေလးလို
ေမႊးပ်႔ံ အရသာျပည့္ လွခ်ည့္
အဲဒီ ျပည့္စံုျခင္းေတြန ဲ့
ေမတၱာရွိခဲ့သေပါ့..........
က်ဳပ္က ငွက္ကေလး ထိုးဆိတ္မယ့္ ဘယ္ရီသီးကေလး ျဖစ္ခဲ့ ............။

ျငိမ္းေဇဦး


ဘ၀ျပတင္း



ကိုယ့္ကိုယ္ကို တခါတခါ
မယ္မယ္ရရ စိတ္ပါလက္ပါ
ပစ္ပစ္ခါခါ စိတ္ဆိုးလာတယ္.....။

စမ္းက်ေရစင္ လဲမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး
ခ်စ္သူအတြက္ ေအးျမသန္႔စင္တဲ႔
ေရသန္ ့ဗူးကေလးပဲျဖစ္ခ်င္

၀န္ထုတ္၀န္ပိုးလို႔ မျမင္ပါနဲ႔ကြယ္
နွစ္ဦးဘ၀ဆိုတာ က်င္တြယ္ကိုက္ စေရြးကိုက္
နားလည္မွဳန ဲ့တည္ေဆာက္ရတာပါ။

ဒီနားလည္မွဳထဲမွာ ေမႊးပြ ၀က္၀ံရုပ္ကေလးလဲ
ပါမွာပဲ။

ဒီနားလည္မွဳထဲမွာ ေမႊးျမနွင္းဆီလဲ
ပါမွာပဲ ။

ဒီနားလည္မွဳထဲမွာ
မလိမ္မိုးမလိမ္မာ လူစည္တဲ့ပြဲလည္ေခါင္
ဗိုက္ထနာသလို မဆင္မျခင္ျဖစ္မွဳေတြလဲပါမွာပဲ

ဒါေတြကို
အဲ့ဒါေတြကို
ေရြေဘာ္ထိုး ေဆာက္ ရိုက္ျပီး
က်က်နနတည္ေဆာက္မွ
ေဟာဒီ ကိုကိုတို ့ အနာဂါတ္ ျပတင္းေပါက္ကေလး
ျဖစ္တည္မယ္ကြယ္ ..........။

အခ်စ္ရယ္ ဒီည ေစာင့္မယ္ေနာ္.............။


ျငိမ္းေဇဦး

ခ်စ္သူေလး ယခုေမြးေန႔မွသည္ နွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ရွင္သန္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ပါေစ ။

ကိုကို

Sunday, May 16, 2010

ဗလာစက္၀ိုင္း

သိုေလွာင္ထားခဲ့တဲ့ဗလာေတြ
ျပည့္နွက္ခဲ့ျပီ ။

မနက္ခင္း မိုးစက္ေတြေရ
မဂၤလာပါ ။

အနီေရာင္ငွက္ကေလးေရ
မဂၤလာပါ ။


သစ္ေတာစိမ္းစိမ္းေရ
မဂၤလာပါ ။

ဒီမွာ..........
ဗလာေတြခင္းထားတဲ့ေကာ္ေဇာၾကီးေပၚ
ဗလာေတြကို သြန္ခ်
ဗလာေတြကို ေမွ်ာ္ရင္း
ဗလာေတြျပန္ေ၀လို႔
ဗလာေတြ နဲ႔ ၾကီးျပင္း
ဗလာ သံခင္းတမန္ခင္းေတြ
ဗလာ ေကာ္ဖီ၀ိုင္းေတြ
ဗလာ ညစာစားပြဲေတြ
ဗလာ ဧည့္ခံပြဲေတြ
ဗလာ အျပံဳးေတြ
ဗလာမ်က္လံုးေတြ
ဗလာ နွဳတ္ခမ္းေတြ
ဗလာ ပဋိသႏၱာရေတြ
ဗလာအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ
ဗလာေတြ ျပန္သိမ္းလို ့
ေနေရာင္ျငိမ္းအိမ္အျပန္မွာ
ဗလာေတြ တေလွတိုက္နဲ႔
ဗလာေတြ ေသခ်ာပိုက္လို႔.............

သိုေလွာင္ထားခဲ့တဲ့ဗလာေတြ
ျပည့္နွက္ခဲ့ျပီ။


ျငိမ္းေဇဦး

Wednesday, April 28, 2010

လက္ရွိအေျခအေန


















ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ကေလးတစ္ေယာက္လို ခံစားနိုင္လာျပီ
ငါ က ငိုရင္း လဲ ရယ္တတ္တဲ့သူ ...။

နားလည္မွဳ ေတြ တဆင့္ျမင့္လာခဲ့ျပီ
တုိ႔ ေျခစုံကန္ျပီး ခြာၾကည့္ေနခဲ့ၾကတယ္....။

အေျဖက..
တေယာက္ရင္ခြင္ထဲ တေယာက္ျပိဳက်
ငိုရတာေတြတိတ္ေတာ့ ငယ္
အိပ္ေတာ့ကြယ္ေနာ္.....................။

ျငိမ္းေဇဦး


၀က္အူရစ္ကေလး




ေရစီးၾကမ္းတဲ့ျမစ္တစ္စင္းက ကမ္းပါးေက်ာက္ေဆာင္န ဲ့ျငိေနတဲ့
ျပဳိလဲသစ္ပင္တစ္ပင္လိုပ ဲ တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး ။
အသံုးတည့္မွဳေဖာ္ျမဴလာထဲမွာ အေခ်ခံလိုက္ရတဲ့ မသိကိန္း တစ္ခုလို အေငြ႔ပ်ံသြားခဲ့တယ္။

တန္ဘိုးမဲ႔ျဖစ္စဥ္မွာ ဟီလီယံလို ဟန္ေဆာင္ဖုိ႔ ငါ့အနားမွာ ပူေဖာင္း တထုတ္မရွိခဲ့ဘူး။
ေမွးကနဲမိန္းေမာသြားခ်ိန္မွာ နံနက္ေျခာက္နာရီ နွဳိးစက္က သူ႔ရဲ့ က်ိန္စာကို စတင္ရြတ္ဆုိျပီ။ နီေစြးေစြးေတာင္ပံေတြန ဲ့ ငွက္ေတြေတာင္ သစ္ေတာအုပ္ထဲမွာ မရိုးနိုင္တဲ့ေစ်းေန႔က်င္းပေနၾကျပီ။

လည္မိ်ဳကဆြဲျပီးခ်ိန္ခြင္ထဲအထည့္ခံရမယ့္ ၾကက္ေသတစ္ေကာင္လို အိပ္ယာက ထလိုက္တယ္။ အိပ္ခန္းတစ္ခါးကို ေက်ာက္ဆူးတစ္ေခ်ာင္းဆြဲနွဳတ္သလို ဖြင့္လိုက္ျပီး သစ္ဆြဲဆင္အိုလို ေရခ်ဳိးခန္းဆီကိုလွမ္းခဲ့တယ္။


မီးဖိုေကာင္တာေပၚက ေဆးလိပ္ဘူးကို ပိုကာရွံုးျပီးျပန္လာတဲ့ဖဲသမားတစ္ေယာက္လို ဆြဲယူလိုက္ျပီး အေသခံဗံုးခြဲသမားတေယာက္လို မီးညွိလိုက္တယ္ အဲလို မိုက္မဲမွဳန ဲ့ အဲသလို ။

မွန္ေရွ႕မွာ ကိုယ္လံုးတီးရပ္ျပီး နာဇီအက်ဥ္းစခန္းက ဂ်ဴးတစ္ေယာက္လို
ေခါင္းငိုက္စိုက္န ဲ့မမွိတ္မသံု ေငးေနမိတယ္။
တကယ္ေတာ့.... အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြကို ငါ့ခ်စ္သူကို မေပးရက္ပါဘူး ။

----------------------------

ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္လုိက္တယ္။ ဘယ္သူန ဲ့မွစကားမေျပာျဖစ္ပဲ ေကာ္ဖီ ခြက္ကို ကိုင္ျပီး အျပင္ထြက္လာခဲ့တယ္ အေႏြးဓါတ္ မဲ ့တဲ့ မနက္ေနေရာင္ေအာက္က ရြက္လွပင္လိုလို ပြင့္စရာမလိုပဲအေသြးၾကြယ္တဲ့ အပင္ပုေတြအေပၚက ေရစက္ေတြကို
လွ်ာဖ်ားန ဲ့ထိၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာခဲ့ေပမယ့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး ။

အေဆာက္အဦအသစ္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာကို ေျဖးေျဖးေမာင္းလာခဲ့တယ္။ဂီယာမေျပာင္းျဖစ္ပဲ ေမာင္းလာခဲ့တဲ့ကားဟာ အိုစာလြန္းတဲ့အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေလာကကိုအလိုမက်သလို ျငီးတြားရင္း အသိေပးလိုက္ေတာ့မွ သတိရလိုက္မိတယ္။

အလုပ္သမားေတြ က နွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ မဂၤလာမနက္ခင္းတဲ႔။ ေနေကာင္းလားတဲ့ ဒီစကားေတြကို
လူ ့သက္တန္းတစ္ခုမွာ အခါေပါင္းေသာင္းခ်ီျပီးလူေတြ ရြတ္ဆုိျဖစ္ၾကတာေပါ့ ။ ေျပာင္လက္ေနတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ရဲ့လည္ပင္းကိုဖြဖြကိုင္ထားရင္း အားလံုးကို
စိတ္ပါလက္ပါျပံဳးျပပစ္လိုက္တယ္ ကင္းသမားတစ္ေယာက္ရဲ့
ညစ္ေထးေထးတစ္ေယာက္အိပ္ျခင္ေထာင္လို အေရာင္ေတြန ဲ့.....။

က်ယ္ျပန္ ့လြန္းလွတဲ့သမံတလင္းၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အစင္းသား လဲေနတဲ့ ၀က္အူရစ္တစ္ေခ်ာင္းကို ျမင္ရတယ္။
တကယ္ေတာ့အဲဒီ၀က္အူရစ္ ဟာေဆာက္လုပ္ေရးအလုပ္သမား တေယာက္ေယာက္ရဲ့ ခါးပတ္အိတ္ထဲကျပဳတ္က်ခ်ိန္မွာ ခႏၱာနဲ့မမွ်ၾကီးမားစြင့္ကားတဲ့ သူ ့ေခါင္းကို ဘီးတခုလို သေဘာန ဲ့လူးလွိမ့္ေနေကာင္းေနခဲ့လိမ့္မယ္ ခုေတာ့ တုတ္တုတ္မွကိုမလွဳပ္ေတာ့တဲ့၀က္အူရစ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္အတိအက်မရွိေပမယ့္ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကို ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ကန္ထုတ္ပစ္လိုက္နိုင္မလဲဆိုတဲ့ မေတြးမိတဲ့ စိတ္န ဲ့ တေျဖးေျဖးလွမ္းလာမိတယ္။ ပုခုံးမွာလြယ္လာတဲ့ ကြန္ျပဴတာအိတ္ကို စလြယ္သိုင္းလြယ္လိုက္ျပီး ငယ္၀ယ္ေပးထားတဲ့ဆြယ္တာလက္ေမာင္းကိုပင့္တင္လိုက္တယ္။

ေသခ်ာခ်ိန္ရြယ္ျပီး ရွူးဖိနပ္ဦးန ဲ့ဂိုးသမားကိုလွည့္ျပီးဆြဲလာတဲ့ေဘာလံုးကို ဂိုးေပါက္ထဲ ပါယ္ပါယ္နယ္နယ္ပစ္ကန္ လိုက္သလို ကန္ပစ္လိုက္တယ္။
တျပိဳင္နက္ထဲမွာမ်က္ေျချပတ္သြားမွာကိုလဲစိုးတယ္ ။

အရွိန္န ဲ့ အသံခပ္က်ပ္က်ပ္ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ျမည္ျပီး အကန္ခံလိုက္ရတဲ့၀က္အူရစ္ဟာတရွဴးထိုးန ဲ့ရွပ္တိုက္ေျပးေတာ့တာပဲ။

သံေခ်ာင္းေတြ သံတိုသံစေတြစုပံုထားတဲ့ အပံုၾကီးနဲ ့မနီးမေ၀းေလာက္မွာ ရပ္သြားတယ္လို ့ထင္လိုက္မိတယ္။
အဲဒီ သံေဘာင္ ျဖတ္စေတြ သစ္သားစေတြ စုပံုထားတဲ့ အနားမွာ လွည့္ပါတ္ျပီးရွာမိတယ္။ ရွာမိပံုက ေပါင္တေခ်ာင္းေျမွာက္ျပီး ပိုင္နက္သတ္မွတ္ဖို ့ ျပင္ေနတဲ့ေခြးတေကာင္လို ။


မေတြ ့ေတာ့ဘူး ............။
အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးကိုမေတြ ့ေတာ့ဘူး။ သည္းသည္းမည္းမည္းရွာမိပံုက လက္မွတ္စစ္အလာမွာရထားလက္မွတ္ေပ်ာက္သြားတဲ့ ကုန္စိမ္းသည္လုိ။
မေတြ ့ေတာ့ဘူး။
စိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာၾကီးျဖစ္သြားခဲ့ရျပီ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးကို ငါ့အေနန ဲ့ မလိုအပ္ပါဘူး။ အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလး ရွိေနျခင္း မေနျခင္းဟာ ငါ့ဘ၀ကိုဘယ္လိုနည္းန ဲ့မွ အက်ိဳးမသက္ေရာက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး ။
....
ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ကြန္ျပဴတာ က နုတ္ပက္ ထဲမွာ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းကေလး မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္နဲ့ျဖစ္ေနတာကိုသတိထားမိလိုက္ေတာ့ ငါ နားလည္လိုက္တယ္...။
အဲဒီ၀က္အူရစ္ကေလးဟာ တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲမွာ အရစ္ကုန္ စြဲျပီး
သူ ့ပံုရိပ္ကေလးသူခ်ိတ္သြားခဲ့ျပီဆိုတာ...............................................။


ျငိမ္းေဇဦး


ကီြနိုင္း



ဘ၀....
ခါးပံုမ်ား...
ငွက္ဖ်ား... ေတာင္..ေျပး။

ျငိမ္းေဇဦး

က်ိန္းေသ ပစ္ကြင္း



ငါဟာ....
ျမက္ရိုင္းခင္းေပၚက ငန္းရိုင္းတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္
ပ်ံေနရင္းက်ည္သင့္မယ့္အျဖစ္ေတြကို
ေလတံခြန္လို ရင္ဆိုင္သူပါ။

အခ်စ္ကိုအေရာင္ေျပာင္းဖို႔
ဆိုးေဆးအေကာင္းစား တစ္ဗူး
ဦးေနွာက္ နူရြန္တဖဲ႔
ဖြဲ ့ႏြဲ ့သိုင္း၀ိုင္းမွဳ မတ္ခြက္တလံုးနဲ႔
ခ်ိန္ခြင္အသစ္စက္စက္ေတြသံုးျပီး
၀ုန္း....ဆို
သီအုိရီေတြခုန္ဆင္း .........။


အခ်စ္ဆိုတာ
ဆံပင္ျဖဴတစ္မွ်င္ မွ မဟုတ္ပဲ......

နွလံုးသားဆိုတာ အပိုပစၥည္းေတြထားတဲ႔
ေရာင္းအားထိုင္း ကုန္ေလွာင္ရံု မွမဟုတ္ပဲ....

အသည္းနာမွဳေတြကို အတၱန ဲ့စုခ်ည္ျပီး
သံေယာဇဥ္ကို ေဆာင့္ဆြဲ
ေထာင့္ထဲမွာ သြားထိုင္ေနၾကည့္ပါ..........။

အိမ္အျပန္ေနာက္မက်ေစန ဲ့ ငယ္......
ေဆးေတြမေမ႔န ဲ့ ငယ္.....
အေႏြးထည္ေလး၀တ္ ငယ္.....
ေခါင္းစင္ေအာင္သုတ္ ငယ္.....

ခ်စ္သူခ်င္းေျပာတဲ့ပဋိသႏၱာရ ပဲ့တင္ေတြပါ
သံခင္းတမန္ခင္း ေသြးတိုးစမ္းမွဳေတြပါ
အဲသလိုသာမွတ္လိုက္
အျမဲတမ္းအလစ္အငိုက္ေပးမယ့္သူ
ပစ္ကြင္းလုိခ်စ္ျခင္းန ဲ့တ၀ဲလည္လည္ေပါ့
ပစ္ေစေတာ့ အခ်စ္ရယ္ .......။


ျငိမ္းေဇဦး

Monday, April 5, 2010

ေျဖ

တေယာက္န ဲ့တေယာက္
သိပ္ေ၀းသြားၾကလို ့ေပလား.......။

တေယာက္ ရင္ခုန္သံတေယာက္
မၾကားနိုင္ၾကလို ့ေပလား.....။

တေယာက္ရဲ့ အသံေလးေတြ
တေယာက္မၾကား ရတာ....
ၾကာလြန္းလွလို ့ေပလား..။

စြန္႔နိုင္တဲ့ခြန္အား
တကယ္မ်ား ရွိသြားျပီလား........

ငါ့မ်က္ရည္ၾကားမွာ...
ငါေျဖတာငါမၾကား...
မွဳန္၀ါးလြန္းတယ္ အခ်စ္ရယ္........။


ျငိမ္းေဇဦး


Sunday, November 15, 2009

ကိ

ခုတေလာ အခ်စ္ကဗ်ာေတြ ေရးလို ့မရေတာ့ဘူး ။ ရင္မခုန္ေတာ့ဘူးလား ဆိုေတာ့လဲဟုတ္ေသးဘူး။
အလုပ္ကပင္ပန္း အိပ္ေရးကမ၀ ေထြလီကာလီေတြကေန႔စဥ္ ေနထိုင္မွဳထဲမွာ ပိုပိုမ်ားလာေတာ့စာေတာင္မေရးျဖစ္ေတာ့သေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့အေနအထား။
ဒီၾကားထဲ လံုမက အျမဲ တန္း စိတ္မခ် မွဳေတြနဲ႔ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲမွဳဒဏ္ကိုလဲ ခဏခဏ ခံရေသးေတာ့ လူမွာ ဆံပင္သာမေကာင္းရင္ ထိပ္ေျပာင္ရေတာ့မယ့္ကိန္းကရွိေနတယ္။
ဘယ္သူမျပဳမိမိမွဳေတြကလဲ ဘ၀မွာ မ်ားခဲ့တာကိုး။ ဒါန ဲ့ ခုလို ေအးစက္စက္ ပ်င္းရိဖြယ္ တနဂၤေႏြ ေန႔ေတြမွာ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ လွည့္လိုက္ပါဦးမယ္ေလ ဆိုျပီး ထြက္လာရင္းအဘိုးၾကီးေလးတစ္ေယာက္ တုတ္ေကာက္န ဲ့ တေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္ေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ကာတြန္းဆရာၾကီး ဦးဟိန္စြန္းေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရတယ္။


တခါတုန္းက ျမိဳ႔ငယ္ေလးတစ္ျမိဳ႔မွာ အင္မတန္မွ မိန္းမကိစၥရွုပ္တဲ့အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္န ဲ့ အင္မတန္မွ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ျပီး သည္းခံစိတ္ရွိတဲ့ သူ ့ဇနီးအဖြားၾကီးတေယာက္ရွိသတဲ့။
အဘြားၾကီးဟာ ရွိတဲ့ေငြကေလးေတြ အတိုးခ်ျပီး ေအးေအးလူလူနဲ႔ ဘုရားတရားအလုပ္ကေလးကိုလုပ္ရင္း အင္မတန္ တာ၀န္ေက်ပြန္တဲ့ဇနီးေကာင္းတေယာက္ျဖစ္သလိုအဘိုးၾကီးဟာဘယ္ေလာက္ မိန္းမရွုပ္သလဲဆိုရင္ အိမ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ ထမင္းခ်က္လာလုပ္ေပးတဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုေတာင္ သူက ျပီတီတီ န ဲ့ ရရင္ ရသလို လက္စြမ္းျပေလ့ရွိသတဲ့။

အဲသလိုမွ မဟုတ္ျပန္ရင္လဲ သူ ့လက္ထဲ ေငြရွိလို ့ကေတာ့ ျမိဳ႔ရဲ့ ေတာင္ဖက္ ရပ္ကြက္အစပ္က ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္း တရားမ၀င္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ တည္းခိုခန္းမွာ ျပည့္တန္ဆာအသစ္ေလးေတြ
ေရာက္တိုင္း တာ၀န္ ေက်ပြန္စြာနဲ႔ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းေလ့ရွိသတဲ့။

အဲဒီကိစၥေတြကို အဘြားၾကီး သိသြားျပီးသကာလ၊ အဘြားၾကီးဟာ သူ ့ေယာက္်ားအဘိုးၾကီးကို ေငြေၾကးဆိုလို ့ျခဴးတျပားမွ ေပးမကိုင္ေတာ့ပဲ အဘိုးၾကီး ဘယ္သြားသြားဘာလုပ္လုပ္ အျမဲတန္း
စိတ္မခ်မွဳန ဲ့အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ျဖစ္ေနရေတာ့တာေပါ့။ သူ ့ခမ်ာမွာ အိုၾကီးအိုမက်မွ သူ ့လင္ေတာ္ေမာင္ ငေပြၾကီးေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာေတြကိုေတာင္ မျမင္နိုင္ေတာ့ပဲ သံသရာ ဆိုးက်ိဳးျဖစ္မယ့္
ေမာဟေတြ သံသယေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ အသက္ရွင္ေနရေတာ့တာေပါ့။

အဲသလိုနဲ႔ အဘိုးၾကီးဟာ ညေန ဆည္းဆာေရာက္ျပီဆို ထမင္း ၀ိုင္းမွာ သူ ့မယား မ်က္နွာကို ေလးေလးနက္နက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ၾကည့္ျပီး သူ ့မိန္းမ သူ ့အေပၚဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္းေတြ
က
ို ဟိုး ငယ္ ငယ္ တုန္းက ေန ပစၥဳပၸာန္ကာလအထိ ဗာရာဏသီခ်ဲ႔ရင္း ေျပာေတာ့တာေပါ့။

အဘြားၾကီးမွာလဲ ရိုးသားမွဳကလည္းအျပည့္ ၊ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြလဲ မေတြးတတ္ ၊ မစဥ္းစားတတ္တဲ့ သေဘာျဖဴအူစင္း ၊ ယံုတတ္ ၊ ခ်စ္တတ္ ၊ တန္ဘိုးထားတတ္တဲ့ အမိ်ဳးသမီးၾကီးကလည္းျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့
အဘိုးၾကီးေျပာသမွ် ျပံဳးျပံဳးေလးနားေထာင္ရင္း သူ ့ခမ်ာ ၾကည္နူးရရွာတာေပါ့။

ညစာစားျပီးျပီဆိုတာန ဲ့အဘိုးၾကီးဟာ အဘြားၾကီးလက္ကေလးကိုဆြဲျပီး စပါယ္ရံုေလးေတြ ဇြန္ပန္းရံုေလးေတြ ေဘး ပိေတာက္ ပင္ၾကီးေတြ ၊ ငုပင္ၾကီးေတြ ၊ အစီအရီေပါက္ေနတဲ့သူတို႔ျခံ၀ိုင္းထဲမွာ
လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့တာေပါ့။

အဘြားၾကီးမွာလဲ ငယ္မူငယ္ေသြးေလးေတြ ျပန္ ရ၊ ဟိုးတုန္းက ညားကာစ အၾကင္လင္မယား ဘ၀တုန္းက ခံစားမွဳေလးေတြျပန္ရွင္သန္ ၊ အခ်စ္ရနံ႔ေလးေတြေတာင္သူ ့စိတ္ကူးထဲ သန္းလာေတာ့တာေပါ့။


အဲသလိုန ဲ့ အကာသ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်လာခ်ိန္မွာ အဘိုးၾကီးန ဲ့အဘြားၾကီး ဇနီးေမာင္နွံဟာ သူတို႔ရဲ့ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းလြန္းတဲ့အိမ္ကေလးထဲျပန္၀င္ျပီး အဘိုးၾကီးဟာ ပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ေျပေျပေလ်ာ့ေလ်ာ့ထိုင္ရင္းတခုခုကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ေလးေလးနက္နက္ၾကီးကို သံုးသပ္ေတာ့တာေပါ့။ခဏၾကာေတာ့ အဲသလို တေယာက္ထဲ မ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႔ျပီး သံုးသပ္ေတြးေတာရင္း
ေျဖးေျဖးေလးေလးန ဲကြ်န္းေလွကားၾကီးလက္ရမ္းကိုကိုင္လို႔
အိမ္ေပၚထပ္ကို ေျဖးေျဖးေလးေလးတက္သြားေတာ့တာေပါ့။

မၾကာခင္မွာပဲ အဘိုးၾကီးရဲ့ ၾသဇာလဲ ရွိ က်က္သေရလဲ ျပည့္တဲ့ ဘုရားရွိခိုးသံကို ခပ္ အုပ္အုပ္ၾကားရေတာ့ အဘြားၾကီးမွာ ကြမ္းသီးကေလးေတြ ညွပ္ေနရင္းက ရင္ဘတ္လက္န ဲ့ဖိျပီး ၀မ္းသာလြန္းလိုက္တာမွ ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပါပဲတဲ့။

အဲဒီ ေန့ ကစျပီး အဘိုးၾကီးဟာ မနက္လင္းအားၾကီးဆိုလဲ ပရိတ္ၾကီး ေတြ ရြတ္ဖတ္၊ ဆီမီးေတြ ထြန္း ေရခ်မ္းေတြကပ္ န ဲ့ တကယ့္ကို ဘာသာတရားမွာေမြ႔ေပ်ာ္ သြား တဲ့ သတိ သံေ၀ဂေတြနဲ႔ သံသရာ ၊ ဒုကၡ ၊ ဘ၀ျဖစ္တည္ရျခင္းအေၾကာင္းေတြကိုနက္နက္ရွိုင္းရွိုင္း
ျပည့္ျပည့္စံုစံု နွလံုးသြင္းေနသူၾကီးတေယာက္
အေနန ဲ့အဘြားၾကီးရဲ့ စိတ္မွာ အင္မတန္မွပီတိျဖစ္မိသတဲ့။


အဲသလို အဘိုးၾကီးဟာ ဘုရားန ဲ့တရားနဲ႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနလာလိုက္တာ ဟာ ရက္အတန္ၾကာလို ့ တစ္လကိုးသီတင္းျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။
အဘြားၾကီးဟာလဲ သူ ့ခင္ပြန္းအဘိုးၾကီး တရားအားထုတ္ဖုိ႔ လိုေလေသးမရွိ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြအကုန္ျဖည့္ဆည္းလို႔ ဇနီးမယားေကာင္းတို႔ရဲ့ အမူအက်င့္အတိုင္း ပါရမီျဖည့္ရက်ိဳးနပ္တဲ့သူ ့ဘ၀ကိုၾကည္နူးေနတာေပါ့။

တေန႔မွာ အဲဒီ ဇနီးေမာင္နွံ ရဟန္းဒါယိကာ အျဖစ္န ဲ့ ဆြမ္းကြမ္းေဆး၀ါး အစစအရာရာလွဴ ဒါန္းေနတဲ့ ဦးပဥၹင္းေလး ဟာ သူ သီတင္းသံုးေနတဲ့ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္နဲ႔ အထက္ျမန္မာျပည္ဘုရားဖူးသြားမွာမို႔
အဘြားၾကီးဟာ ဦးပဥၹင္းေလး အတြက္ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို ့ အတြက္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ အပါတ္စဥ္အတိုးေကာက္ရမယ့္ ျမီစားေတြနဲ႔ အတိုးေရာအရင္းေရာျပန္ဆပ္မည့္သူေတြ ဆီကို သြားျပီးစာရင္းရွင္းစရာကလဲရွိေနတာေပါ့။

ဒါန ဲ့ ေန ့လည္စာ စားျပီးခ်ိန္မွာ အဘြားၾကီးဟာ ဓမၼကထိက လို တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ အဘိုးၾကီးကို စာရင္း ေတြေရးမွတ္ထားတဲ ့ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ကေလးေပးလိုက္ျပီး ျပင္ဆင္စရာေတြဆက္ျပင္ဆင္ျပီးက်န္ခဲ့တာေပါ့။

တေျဖးေျဖးနဲ႔ မြန္းလြဲ လာယံုမက သူရိယ ေနမင္းဟာ အေနာက္အရပ္ကိုယြန္းလို႔ ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္ေရာက္လာတဲ့အထိ အဘိုးၾကီးဟာ အိမ္ျပန္ေရာက္မလာဘူးတဲ့။

အဘြားၾကီးမွာ စိတ္ေတြကပူ ၊ ေယာက္်ားျဖစ္သူ အဘိုးၾကီးမွာ ထြက္သြားတုန္းကလဲ ေတာင္ေ၀ွးကေလး တဆ ဆ န ဲ့ေပါ့။ တခုခုမ်ားျဖစ္ေနသလားဆို တ ဲ့ ပရိေဒ၀ ေသာကေတြနဲ႔ ျခံ၀မွာ အဘိုးၾကီးျပန္လာမယ့္လမ္းကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရင္း

ညီအကိုမသိတသိ ေမွာင္ရီတေရာမွာ အဘိုးၾကီးဟာ ညာလက္နဲ႔ေတာင္ေ၀ွးကေလးကို ေထာက္ ၊
ဘယ္လက္န ဲ့ခါးကေလးကို ပြတ္ရင္း ေစာင္းငန္းေစာင္းငန္းန ဲ့ ျပန္လာပါေတာ့တယ္တဲ ့။


အဲဒီမွာ အဘြားၾကီးက စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြန ဲ့သူ ့ခ်စ္ခင္ပြန္း တရားသမားၾကီး ျမင္းလွည္းမ်ားတိုက္မိသလား ၊ ဆိုက္ကားမ်ားပြတ္ဆြဲသြားသလား ဆုိတ ဲ့ေမးခြန္းကို အေလာတၾကီးေမးတာေပါ့။
အဘိုးၾကီးက ေတာ့ ေျဖးေျဖးေလးေလးေျဖရွာတာေပါ့ သူ ဘာမွမျဖစ္ေၾကာင္း ။
အဲဒီလိုေျဖလိုက္ေတာ့အဘြားၾကီးမွာ စိတ္သက္သာရ ရသြားျပီး အဘိုးၾကီးကို ေငြေတြရခဲ့သလား ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေမးလိုက္တဲ ့အခါမွာအဘိုးၾကီးဟာ ပက္လက္ကုလားထိုင္ ေပၚ တင္ပါးလႊဲေလးထိုင္ရင္းေတာင္ေ၀ွးကို
တိုင္ေထာင့္မွာ ကပ္ ေထာင္လိုက္ျပီး သူ ့ခ်စ္ဇနီး အဘြားၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ရင္းက အနာဂါမ္ျဖစ္သြားတဲ့ သူေတာ္စင္လို ' ရွင္မေရ.. ေငြကိစၥေတာ့ မေမးပါန ဲ့ေတာ့ ... 'လို ့ေျဖရင္း
စကားကတ၀က္တပ်က္န ဲ့ရပ္သြားပါသတဲ ့။


အဘြားၾကီးဟာ အဘိုးၾကီးမ်က္နွာက အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြ နားလည္လိုတ ဲ့
မ်က္လံုးေတြန ဲ့ၾကည့္ရင္း အဘိုးၾကီးဆက္ေျပာမယ့္စကားကိုေစာင့္ေနခ်ိန္မွာေတာ့

အဘိုးၾကီးက မစံုေတာ့တဲ့သြားေတြကိုစိရင္း ပါးစပ္ကို မဟတဟ သြားၾကားထဲက ထြက္လာတဲ့ေလသံနဲ႔ ထပ္ေျပာလိုက္တာကေတာ့ ' ကိေလသာ မ်ား တယ္ဆိုးသကြာ ' လို ့ျဖစ္ပါသတဲ့။

အဲဒီမွာအဘြားၾကီးဟာ တသက္လံုးထိမ္းလာရတဲ့ေဒါသေတြ ၀ုန္းကနဲေပါက္ကြဲျပီး အဘိုးၾကီးမ်က္နွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ' ေအာင္မယ္ေလးတိပိဋကၾကီးရဲ့ ......ကိမယ့္ကိက်ဳပ္ကိ ပါလားေတာ္..'လို႔ခပ္မာမာေအာ္လိုက္ပါေတာ့သတဲ့။


ျငိမ္းေဇဦး


Monday, November 2, 2009

ၾကြက္ေၾကာ္ ခ်င္ျခင္း

ထန္းရည္မူးေတာ့ကြဲ်ခိုးေပၚ
ကမၻာၾကီး နွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ့္နွစ္မွာပ်က္ခဲ့ေသာ္...
မဆီမဆိုင္ ထမိန္ မနိုင္ .......

သူ ့ေမကလႊား... အားအားယားယား
ပြားပဲ ပြားနိုင္လြန္းၾက ......။


ဥပုဒ္သည္ေတြ အတင္းေျပာတ ဲ့အနား
ၾကြက္ေၾကာ္၀ါးရင္း ထန္းရည္ မူး တာ
ျပႆနာေတာ့သိပ္မဟုတ္လွပါဘူး ။

သူတို႔ကေတာ့
ေန ့တဓူ၀ အေသးအဖြဲေတြနဲ႔
ေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး ေမွ်ာေနၾကတာေပါ့ ။

က်ဳပ္ကေတာ့
ဒီလို ေဆာင္း ဦးဆို
ထန္းရည္ခ်ဳိ တက်ည္ေတာက္
ငရုတ္သီးေျခာက္ နိုင္နိုင္
ၾကက္သြန္ဥၾကီး နိုင္ နိုင္
ဆီနိုင္နုိင္ ေရွာက္ရြက္နိုင္နိုင္နဲ႔

ပဲၾကီးေလွာ္သုတ္ တဇြန္း၀ါးလိုက္
၀ါးခြက္ ေျမွာက္ျပီး တက်ိဳက္ မိ်ဳလိုက္
ၾကြက္ေၾကာ္ ကိုက္လိုက္
နွမ္းဖတ္ခ်ဥ္သုတ္ ကေလး ျမံဳ ့လိုက္
ေဆးေပါ့လိပ္ေလး တဖြာဆြဲလိုက္
အဲသလို...
အင္မတိအင္မတန္နွစ္ျခဳိက္ဖြယ္ မနက္ခင္းေတြ
ခပ္ေထြေထြ ျပန္လိုခ်င္ေသးတာ...............။

ကိုယ့္အထာန ဲ့ကိုယ္ပါ
ဒီလို သာမန္ ထန္းရည္သမား
မူးမ်ားမူးလို႔ကေတာ့ ...
တြံေတးသိန္းတန္ကိုယ္တိုင္ ေလာ္စပီကာတက္ျဖဳတ္ခ်င္စိတ္
ၾကိတ္မနိုင္ခဲမရ
အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ျဖစ္သြားရေစမယ့္ေကာင္
အဲဒီလိုေဟာင္ဗြာလဗြာနဲ႔ ေထြးညိဳကိုလဲ
လြမ္းခ်င္ေသးတာ...။

ခုေတာ့ ထန္းရည္သမား ရွားသြားလိ ု့လား
ၾကြက္က ပဲ ေပါလြန္းသလား မသိ
သတင္းေတြၾကည့္လိုက္တိုင္း ၾကြက္လွဳိင္းၾကီးေတြ လယ္ဖ်က္သတဲ့.....

အမွန္က ၾကြက္သမုိင္း ကို မ်က္ေျချပတ္ေနၾကတာပါ
ဒီၾကြက္ေတြ ျပည္ဖ်က္ေနတာ ၾကာလွေပါ့............။


ျငိမ္းေဇဦး

Tuesday, October 27, 2009

အဓြန္ ့ရွည္မွဳမ်ား၏ဇစ္ျမစ္

မီးစာႏွိမ့္ထားတဲ့ ဖန္အိမ္လို
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျမင္ယံုေလးပဲ.................
ေနခဲ့တဲ့ သူပါ..........

အလွသိပ္ၾကိဳက္ျပီး
ပ်င္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ့
မွန္တင္ခုံေၾကးမံုျပင္လို စိတ္ဟာ အစက္အေပ်ာက္ေတြ မ်ားလွျပီ
ဆိုေတာ့လည္း..................

ပါရီျမိဳ ့ဟာ ေဘာင္းဘီခြ်တ္ ပက္လက္လွဲရင္း
ဲ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ၾကီး ျပျပျပီး ညွိ႔အားေတြ ေကာင္းေနသလို
ထြားကိ်ဳင္း သန္မာ ေနရမွဳေတြ ကို ျငီးေငြ ့လာခဲ့ျပီးသားေပမယ့္.........

ျခံစည္းရိုးအျပင္ကလူအခ်င္းခ်င္း
ငါတို ့ကပိုနီးသူေတြဆိုတဲ႔ ကယ္တင္ရွင္ေတြ ကို ေကာင္းခ်ီးေပးဖို ့

အဲဒီမွာ
ျငိမ္းေဇဦးဟာ ပါရီျမိဳ႔ၾကီးလို မျဖစ္မေန
ေန ... ေန... ပစ္ရေတာ့တာပါပဲ..................။


ျငိမ္းေဇဦး

Sunday, October 25, 2009

Melted lines


ျငိမ္းေဇဦး
(Acrylic)

Friday, October 16, 2009

သံုးစြဲသူမ်ား



ခ်စ္ျပၾကတယ္
အသည္းအသန္ခ်စ္ျပၾက....

ေျခေမြးမီးမေလာင္
လက္ေမြးမီးမေလာင္နဲ႔
တခ်ိန္တုန္းက ေတာ့ ကိုးမားေရာဂါသည္ေတြလိုေပါ့.....

အဲသည္ေတာင္ကုန္းေပၚက
ေရခဲတဲ့ေဆာင္းညေတြကိုသူတို့ မသိပါဘူး

ေမွ်ာ္လင့္စရာ ေအာင္ပြဲကလြဲလို႔
မနက္ျဖန္ေတာင္မက်ိန္းေသတဲ႔ တိုက္ပြဲေတြၾကားလဲ
သူတို႔မရွိခဲ့ပါဘူး.......

အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္နဲ႔
လူေသဖိနပ္ခြ်တ္မွ ကိုယ္ခ်ီတက္နိုင္မယ့္ဘ၀ေတြလဲ
သူတို႔မသိခဲ့ပါဘူး......။


ယမ္းန႔ံေတြဟာ
ပန္းန႔ံေ၀သလို နွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာလဲ
သူတို ့မသိခဲ့ပါဘူး....။

ေခတ္ကို
လိုသလို အသံုးျပဳဖို႔

ေျခနွစ္ေခ်ာင္းေအာက္က ကိုယ္ရပ္ေနရတဲ့ေျမကို
လိုသလို အသံုးျပဳဖို႔

ကိုယ့္အတြက္
အကြက္၀င္မယ္ဆို ဘာမဆို ရသမွ်
လိုသလိုအသံုးျပဳဖုိ႔

အဲဒီမွာ နွလံုးအတုနဲ႔ရွင္သန္ေနတဲ့သူေတြေပါ့.........
အျပံဳးအတုေတြလည္း ေပးတတ္တယ္..........။


ျငိမ္းေဇဦး


ဥေပကၡာေျမာက္ ကမၼသကာ

ေက်နပ္တယ္
ကိုယ့္အဓိပၸါယ္နဲ႔ကိုယ္
ရွင္သန္တာအသင့္ျမတ္ဆံုး...

ဘာေျပာေျပာ ဘာထင္ထင္
ဘယ္လိုျမင္ျမင္ မ်က္ေတာင္မခတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး....
အဲသမွာ ဘယ္လိုသတၱ၀ါရဲ့
ကဲ့ရဲ့မ်က္လံုးကိုမွ ေဖာက္ထုတ္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့တာ
မုဒိတာ စတယ္ဆိုပါေတာ့...........။


ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္တူးဆြျပီး
ျမွဳပ္နွံပစ္ခဲ့ရတဲ့အတိတ္ေတြဟာ
အိပ္ေနပါေစေတာ့..........။

အနစ္နာခံခဲ့ေၾကာင္း
လူေကာင္းျဖစ္ေၾကာင္း
ဘ၀တခုလံုးေထာင္းေထာင္းေၾကေအာင္
အနင္းေျခခံခဲ့ရေၾကာင္း
ၾကံဳတိုင္းေမာင္းထု မေျပာတတ္ခဲ့တာ
ဒီအတိုင္းပဲ ဆက္ရွိပါေစေလ
အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးပါ
ဒီလို ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္နွစ္သိမ့္မွဳေတြနဲ႔
အထီးက်န္မွဳကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့........။

ခ်စ္ဖူးတယ္
မခ်စ္ပဲလဲ တူတူအိပ္ဖူးတယ္
တူတူမအိပ္ရပဲ လဲ ခ်စ္ဖူးတယ္
ဘ၀ အေလ်ာ္အစားနဲ႔လဲ
အေစာ္ကားခံသတၱ၀ါကိုကယ္ဖူးတယ္....

အားနာလြယ္
သနားလြယ္တဲ႔ အားနည္းခ်က္နဲ႔
စကားမသြက္ခဲ့သမွ်ေတာ့
ကိုယ္ခံအားေကာင္းမွဆုိတာ
နားလည္ျပီးသား................

နွစ္မ်ားၾကာလာေတာ့
ခံနိုင္ရည္ ဟာ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာခရီးနွင္ခဲ့ပါျပီ..........

ဒီမွာ.....
ရိုးသားမွဳ ၊ ပြင့္လင္းမွဳ
နားလည္မွဳ ၊ ရိုင္းစိုင္းမွဳ အားလံုးဟာ
ဘ၀ကိုဖြဲ ့ညႊန္းရာ အဘိဓါန္ပါ
သိခ်င္ရင္ လာ ၾကည့္.....................
ဘာမွေတာ့ ကိစၥမရွိ.......။

ျငိမ္းေဇဦး

Sunday, October 11, 2009

လူ ေကာင္းတေယာက္ ေသဆံုးျခင္း



ေသဆံုးျခင္းလက္တစ္ခုပ္ကို
အားရပါးရရွုရွိုက္ျပသြားခဲ့ျပီ
ေဟာဒီလူမိုက္ကေတာ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္တုန္း။

ခုခ်ိန္က်ဳပ္ကထ အမွ်ေ၀လဲ
ဘ၀အေၾကပဲ ရွိတဲ့အေနအထားနဲ႔
ဒါေပမယ့္လဲ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကို
ေျပာေနက်အတိုင္း
မင္းကိုအားက်တယ္ကြာပဲေျပာျပီး
ေလရူးေတြတေဖ်ာေဖ်ာတုိက္ေနတဲ့ေဆာင္းမွာ
ပု၀ါတစ္စလို လြင့္သြားျပန္ဦးေတာ့မယ္...။

က်ဳိးႏြံေသ၀ပ္ ငဲ့ညွာတတ္မွဳေတြက
ခင္ဗ်ားဘ၀ကို ေရတြင္းေဘာင္က ျပဳတ္က်တဲ့
ေခါင္းခု အႏြမ္းတစ္ခုလို စိုေစ
နစ္ေစ ခဲ့ျပီ။


က်ဳပ္အကိုလူေတာ္ ျဖဴေရာ္ခဲ့ရတဲ့
ေဟာဒီေဆာင္းဦးရယ္....
ဆယ္စုနွစ္မ်ား ကို အလ်ားလိုက္ခုန္ျပီးသာ ျပန္သြားလို႔ရလိုက္မယ္ဆို
က်ဳပ္အပိုမေျပာဘူး မီးကုန္ယမ္းကုန္ခုန္လို႔
အိမ္ေရွ ့မီးပံုေလး ေဘးက ေဆာင္းညေတြဆီအေရာက္ျပန္လာခ်င္ေသးတယ္။

ဗရမ္းဗတာ ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ ပါရမီရွင္
ေပြတဲ့ေတတဲ့ေနရာမွာ ၀ိဇၨာ
လုပ္ခ်င္ရာ လက္ရဲဇက္ရဲလုပ္တတ္တဲ့ ေနရာမွာ ရွာမွရွားဆိုတဲ့က်ဳပ္လိုေကာင္ကို
အျမဲ အျပစ္မဆိုခဲ့ဖူးပဲ အားက်တယ္ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ား
စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ နဲ ့ယဥ္ပါးတဲ့ခင္ဗ်ား
သင္ၾကားမွဳေပါင္းမ်ားစြာန ဲ့အေကာင္းဆံုးလူျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ခင္ဗ်ား
ဘ၀မွာ တခါဖူးမွ် အမွားမလုပ္ဖူးတဲ့ခင္ဗ်ား
ရိုးသားစြာ ေသဆံုးခဲ့ျပီ။

ခုေတာ့ ....
တခ်ိန္ တို ့ညီအကိုေတြျပန္ေတြ ့ၾကျပီဆိုတာန ဲ့
အိမ္ေရွ ့ဂစ္တာ၀ိုင္းဖြဲ ့၊ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးေလးတည္
ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္၊
တိမ္ေတြကိုၾကည့္၊ တတိတိျပိဳက်တဲ ့ညကို ၾကည့္ရင္း
မင္းတို ့သီခ်င္းေတြဆိုရင္
စည္းခ်က္လိုက္လို ့နားေထာင္ခ်င္........
ဆိုတ ဲ့....
ငါ့အကိုရဲ့စ်ာပနမွာ....။

မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းခဲ့......................။

ျငိမ္းေဇဦး


Monday, September 28, 2009

က်ေနာ့္အတိတ္မ်ား(လင္းျပက္လာေသာ ၀ိုးတ၀ါး)


မနက္ အေစာပိုင္းက Servers ေတြ အကုန္ ေဒါင္းကုန္သည္ ဆို၏။
အစည္းအေ၀း ခန္းထဲတြင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ကိုင္ရင္း နားေထာင္ေနမိေပမယ့္ တခြန္းမွ ၀င္မေဆြးေႏြးျဖစ္။ software version ျမွင့္ဖို ့အတြက္ အေရာင္းသမားေတြကလည္း
မ်က္နွာခ်ဳိေသြး ဟန္ေရးျပခ်င္ေနေသာကာလ ၊ ဒီေန႔ software ကုမၼဏီသို႔ လက္ေထာက္ အေထြေထြ မန္ေနဂ်ာ၊ process engineer နွစ္ေယာက္ နွင့္ IT နွစ္ေယာက္ သြားလိမ့္မည္။
ေလယာဥ္ လက္မွတ္၊ တည္းခိုရန္ဟိုတယ္ အကုန္အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီးသား ။ ခရီးမထြက္ခ်င္ ၊ ေနရာက မေရြ႔ခ်င္သျဖင့္ video conference လုပ္ၾကရန္နွင့္ သူတို႔ျပန္လာၾကလွ်င္
version ျမွင့္မည္မျမွင့္မည္ကို ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္နိုင္ေလာက္မည့္ အေျဖကေတာ့ပါလာမွာကိ်န္းေသျပီးသား ဆိုေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခဲ့မည္ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့၏။

Server ေတြဘာေၾကာင့္ down သလဲ ဆိုသည့္အခ်က္အား ေမးျဖစ္၏။ EMC storage array က ျဖစ္သည္တ ဲ့ ။ မ်က္ခံုး ေတာ္ေတာ္လွဳပ္သြားမိ၏။
ေဆြးေႏြးပြဲျပီးေတာ့ Data center ထဲ ၀င္ျပီး fiber channel connections မ်ား ကိုေသခ်ာ စစ္ေဆးမိ၏။ storage array မ်ားကိုလည္း ေသခ်ာ စစ္ေဆး၏။
အျပင္ပန္းေတာ့ အားလံုးေကာင္းေန၏။ ဒီေတာ့ ရံုးခန္းထဲျပန္လာရင္း
ရံုးခန္းတံခါးပိတ္ကာ server တစ္လံုးခ်င္းအား console မွ ေသခ်ာ ၀င္၍ syslog မ်ား ကို ဖတ္၏။ message log မ်ားကိုဖတ္၏။ Oracle database log မ်ား system log မ်ား အားလံုးကို ဖတ္ၾကည့္ျပီး
ပိုမုိစိတ္ပူသြားမိ၏။ EMC က ျပသနာေပးေနေပျပီ။ ျပသနာက storage processor တစ္ကဒ္က ဂန္ ့ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည့္ပံု။ တခုခု ခု ခ်ိန္ထျဖစ္လွ်င္ down time ဘယ္ေလာက္အထိ ေပးနိုင္မည္နည္း။
ကိုးဆယ့္ကိုး ဒသမ ကိုးကိုး နွဳန္း အနည္းဆံုး up time မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထား ခဲ့ရသည္မွာ အလဟသ ျဖစ္သြားနိုင္၏။ဒါေတာင္ six sigma အရဆိုလွ်င္ သက္ျပင္းခ်နိုင္ယံုသာ။

အင္မတန္ ေလးလံ ေႏွးေကြးေသာ lotus notes version 8 ကို ဖြင့္၍ ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာမ်ားရွာ၏ ။ တျပိဳင္နက္ထဲ ရံုးခ်ဳပ္က Nortel engineer ကို sametime instant messenger မွ
လွမ္းအသိေပးရင္း ေနာင္နွစ္ fiscal year မွာ core switches မ်ား routers မ်ားထဲမွ က်န္ရွိေနေသးေသာ nortel ပစၥည္းအားလံုး ကို Cisco ျဖင့္ အစားထိုးမည့္ ကိစၥကိုေဆြးေႏြးျဖစ္၏။ ထို project က ဆယ့္ရွစ္လ ၾကာမည္ျဖစ္၏။
ႏွစ္ေယာက္သား ျပိဳင္တူ ျငီး ၾကရင္း ေထြရာေလးပါး အနည္းငယ္ေျပာျဖစ္၏။ လင္ယူသြားေသာ auditor မ မွာ အခုအခါ အာဖရိကံ ဗံု ပံုေပါက္လာသည္ကအစ ေရာက္တတ္ရာရာ ေတြေျပာျဖစ္၏။
ေဘာလံုးကြင္းငါးကြင္း ထက္အနည္းငယ္က်ယ္ေသာ သည္ အေဆာက္အဦၾကီးထဲတြင္ ရွိသမွ် Cisco switches မ်ား routers မ်ား access points မ်ားက အစ အားလံုးကို upgrade လုပ္မည္လဲ ျဖစ္ ၍ တနွစ္လံုးေတာ့ ပင္ပန္းဦးေပေတာ့မည္။
ခနၾကာေတာ့ စကား လက္စျဖတ္ကာ lotus notes မွ လိပ္စာကိုၾကည့္ရင္း hardware vendor ၏ support line ကိုေခၚေတာ့ ငတိသားမ်ားက EMC ျဖစ္ေနသျဖင့္ EMC လိုင္းသို ့လႊဲလိုက္၏ EMC လိုင္းက မန္ေနဂ်ာနွင့္ေတြ ့ျပီး စကားေျပာျဖစ္ျပီးေနာက္ သူက လိုင္းထပ္လႊဲေပးလိုက္၏။
ထိုလိုင္းက EMC specialist ဆိုေသာ ဆရာသမား က ဟယ္လို ဟု ဆိုကာ သူ ့ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္၏။
ျပီးေတာ့ service tag ကိုေတာင္း၏။ ကုမၼဏီ နာမည္ ၊ လူနာမည္ ၊ ရာထူး တို ့ကိုေတာင္း၏။ စိတ္ကို အတတ္နိုင္ဆံုးဆြဲဆန္ ့ကာ ေျဖ ေပးလိုက္ရင္းေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းလာေတာ့၏။
'က်ေနာ္တို ့ဆီက EMC တစ္လံုး မွာ ျပသနာရွိေနတယ္ ဗ်ာ အဲဒီက storage processor တစ္လံုးက အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ေတာ့ဘူး ' ဟု အက်ိဳးအေၾကာင္းကို လို တို ရွင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ငတိက
' ၀ိုး .... ၀ိုး ... ၀ိုး .... ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုလုပ္သိတာတုန္း ' ။
ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုသြားမိ၏။
'ဒီမယ္ ... က်ဳပ္တို ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ကုမၼဏီက ၀ယ္ထား ကတည္းက အျမဲ တခုခုျဖစ္ရင္ ခ်က္ျခင္း အစားထိုးေပးပါ့မယ္ဆိုတဲ့ စာခ်ဳပ္ကို နွစ္စဥ္လက္မွတ္ထိုးျပီး ၀ယ္ထားျပီးသား ဘယ္လိုသိသလဲဆိုေတာ့
သိရမယ့္ တာ၀န္ကို ယူထားလုိ ့သိတယ္ ဟုတ္ျပီလား၊ ခု က storage processor ကိုလဲ ဖို ့လိုေနတယ္ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို ့ကို ဆက္သြယ္တာပဲ '
ခန ျငိမ္က်သြား၏ ျပီးေတာ့ ထို ငတိက
' ခင္ဗ်ား fiber channel ကို ေသခ်ာ စစ္ျပီးပလား '
' ေသခ်ာစစ္ျပီးျပီ navisphere ေရာ powerpath ေရာ Qlogic ကေရာ အကုန္စစ္ျပီးျပီ အားလံုးက ျပေနတာ storage processor ပဲ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္ရဲ့ solaris servers ေတြကလဲ ျပေနတယ္ ဒီေတာ့ ဘာ လိုေသးသလဲ'
ငတိက navisphere log မ်ားအား သူ ့ဆီပို ့ေပးရန္နွင့္ သူ ့ဆီေရာက္လာပါ က EMC expert ကိုျပမည္ဆို၏။
ေဒါသ က ေတာ္ေတာ္ထြက္သြားကာ ' ဒါဆို မင္းက ဘာတုန္းကြ ' ဟု ေမးလိုက္ေတာ့ သူက specialist ဆို၏။ ဘာမ်ားထူးသတုန္း ............. specialist န ဲ့ expert ၾကားထဲ ။
ဆက္မေမးခ်င္ေတာ့ ၊ ဟုတ္ျပီ ေပးမယ္ မင္းemail ကို ပို ့ေပးမယ္ email ေပးဆိုေတာ့ သူတို ့ဆီက Mail server က အရမ္းၾကာတယ္ ftp က ၀င္ျပီးထားခဲ့ေပးပါ တ ဲ့ ။
ဒီေနရာတြင္ေတာ့ ဘ၀တူခ်င္းေတြမို ့ သည္းခံလိုက္ျပီး သူ ့ ftp လိပ္စာ ေတာင္းကာ ဆြဲခ်ေပးခဲ့လိုက္၏။

ေန ့လည္စာ ေအးေအးေဆးေဆး စားမည္စိတ္ကူးကာ ဟိုဖက္ရံုးခန္းကို ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္၏။
' ေဟး ... မင္း ဘာ၀ါးျပီးျပီလဲ '
' ဘာမွမ၀ါးရေသးဘူးကြ labor management ကို စစ္ေနလို ့'
' ဒါဆို ေနာက္ဆယ္မိနစ္ တခုခု သြား၀ါးမယ္ကြာ ' ဆိုေတာ့ ဒင္းက
' ေကာင္းသားပဲ ဘာ၀ါးၾကမတုန္း ' ဟုေမးလာ၏။
' အ၀စား ခုနွစ္က်ပ္ဆိုင္သြားမယ္ကြာ တရုတ္စာ ေလးဘာေလး ေကာင္းေကာင္း၀ါးၾကမယ္ ' ဟု ေျပာလိုက္ေတာ့ ' ဟုတ္ျပီ ေနာက္ဆယ္မိနစ္ ' ဟု ေျပာျပီးေနာက္ ဖုန္းခ်လိုက္ၾက၏။
ေန ့လည္စာ စားျပီးလွ်င္ ေတာ့ မေန ့က ဖတ္လက္စVoltaire ေရးေသာ Candide ကို ဆက္ဖတ္ျပီး အရသာခံလိုက္ဦးမည္ ဟု စိတ္ကူးရင္း ရံုးခန္းတံခါးဖြင့္ကာ cubicle မ်ား ထဲ မွ ရယ္သံမ်ားနွင့္ စင္ဒရဲလား ၏ ဖရံုသီးရထားလံုးကိုဆြဲေသာျမင္းမ်ား၏ ခြာသံထက္ျပင္းသလို ျမန္ဆန္မွဳလဲ ရွိေသာ
ကြန္ျပဴတာ လက္ကြက္ျပားေပၚတြင္ စာရိုက္ေနသံမ်ား ကိုလည္းတေထာင္းေထာင္း ၾကားေနရ၏။
ဒီေနရာက မိန္းမငယ္ ၊ မိန္းမလတ္ ၊ မိန္းမၾကီး နွင့္ လူငယ္ ၊ လူရြယ္ ၊ လူၾကီးအားလံုးသည္ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ Facebook ၊ Myspace ၊ Twitter နွင့္ အမိ်ဳးစံုလွေသာ Social Networking sites မ်ားတြင္ စြမ္းစြမ္းတမံအလုပ္မ်ားေနၾက၏။ instant messengers အားလံုးကို filter လုပ္ထားေတာ့
သူတို႔က Social networking sites မ်ားက web messengers မ်ားျဖင့္ အျပင္းအထန္အလုပ္ၾကိဳးစားေတာ္မူေတာ့၏။ GM ၏ ရံုးခန္းလွမ္းၾကည့္ေတာ့ လည္း အခန္းတံခါးပိတ္ထားျပီး ေဂါ့ဖ္ ရိုက္ တံ ျဖင့္ ေဂါက္သီး ျဖဴျဖဴ ကို ျမက္တု ေကာ္ေဇာ ေပၚတြင္ တြင္းစိမ္ ေသာ အက်င့္ ထူးအက်င့္ျမတ္ျဖင့္ ငတိကလည္း

အလုပ္မ်ားေနသည္ကို မွန္ တံခါး မွ ျဖတ္၍ ျမင္ေနရ၏။



အိမ္သာ ဖက္သြားကာ အေပါ့အပါးသြား လက္ေဆး မ်က္နွာသစ္ျပီး ၊ မီးဖို ထဲ ၀င္၍ ေရတခြက္ခပ္ကာ ရံုးခန္းမ်က္နွာက်က္မွ စိမ္းလန္း သန္မာစြာ တြဲက်ေနေသာ ဂမုန္း အိုး မ်ား ထဲ သို ့ ေရေလာင္းထည့္လိုက္ျပီး အံဆြဲထဲ မွ ကားေသာ့ကို ထုတ္၍ ကား ရပ္နားရာ ကြန္ကရစ္ ျပင္က်ယ္ ကို ထြက္လာခဲ့၏။
ေန ့လည္ ဆယ့္နွစ္နာရီေလယာဥ္ျဖင့္ ခရီးထြက္မည့္သူမ်ားလဲ
ကား ရပ္နားရာ ကြန္ကရစ္ ျပင္က်ယ္ တြင္ ေတြ ့လိုက္ရျပီး သူတို့ က ကားတစ္စီးထဲ စုစီးကာ ေလဆိပ္သုိ ့ သြားၾကျပီ။
ကုမၼဏီ ျခံ၀င္းက်ယ္ၾကီး၏ အျပင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း အျပင္ ေရာက္မွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ယူ မီးညွိရင္း လက္ကိုင္ဖုန္းျဖင့္ ေန ့လည္စာ အတူစားမည့္ ဆရာသမားကို လွမ္း သတိေပးလိုက္ရင္း သူ ့ကားနွင့္သြားၾကမည္ဟုတခါတည္းေျပာလိုက္၏။

ေဆးလိပ္ တ၀က္က်ိဳးေတာ့ သူ ့ကား ျဖဴေလး က ဂိတ္တံခါး ၀ ေမာင္းတံေရွ ့သို ့ေရာက္လာ၏ ။ အ၀င္အထြက္လမ္းမက်ယ္ၾကီးတြင္ ကားကိုရပ္လိုက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ကို မီးသတ္ကာ ေဆးလိပ္ ဖင္စီခံ ထည့္ေသာ ဘိလပ္ေျမသား ေက်ာက္ ဆည္ ေလးထဲ သို ့ ေဆးလိပ္ဖင္စီခံကို ထည့္လိုက္ျပီး ကားဆီသို ့ျပန္လာ၍ တံခါးဖြင့္ကာ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း ' ဒီေန ့ဘယ္လိုလဲ ' ဟု အစမရွိ အဆံုးမရွိေမးလိုက္ေတာ့ ကုမၼဏီခြဲ တစ္ခု မွ ပို ့ေသာ SAP data ေတြ တလြဲျဖစ္ပံု နွင့္ စတင္၍ ခို တေကာင္လို ျငီး ျခင္းကို သူက ေစ်းဦးေပါက္ရသြား၏။

ထို ေစ်းေပါေပါ တရုတ္ စားေသာက္ဆိုင္ သို ့ေရာက္သည္ အထိ ကားေပၚတြင္ လူေယာင္ေဆာင္ ေနေသာ ခိုနွစ္ေကာင္ အျပိဳင္ျငီးလာသည္ကို စားေသာက္ဆိုင္နွင့္ ေစ်းဆိုင္တန္း plaza လမ္းမၾကီးေဘးမွ ကား ရပ္နားရန္ ေနရာ ကြန္ကရစ္ကြက္လပ္ၾကီးေပၚတြင္ ဖင္ၾကီးၾကီးမိန္းမမ်ား လမ္းေလွ်ာက္သလို
ေလွ်ာက္ေနေသာ ခိုမ်ားက လြဲ ၍ မည္သူမွ် မသိေလာက္ ။ ယခုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေလယာဥ္ကြင္းသို ့ဦးတည္ေနေသာ အုပ္စု သည္လည္း အျပိဳင္ ျငီးပြဲၾကီး က်င္းပကာ ေလယာဥ္ေပၚတြင္လည္း ျငီးၾကေပဦးေတာ့မည္။

ခပ္ပုပု ပိန္ေသးေသး ဆံပင္ ကို ဆုိင္တြင္ သြား ၍ ေကာက္ထားပံုရေသာ ေကာင္တာမွ တရုတ္မက ' ဘယ္နွစ္ေယာက္လဲ ' ဟု ဖက္ဆစ္ ရြာ ၀င္သည့္ေလသံျဖင့္ ေမးလိုက္၏။
လက္နွစ္ေခ်ာင္းကို ေထာင္ျပလိုက္သည္မွာ peace ပဲ ေနာ္ဟု ေျပာသည္ေတာ့မဟုတ္ သို ့ေသာ္လည္း တရုတ္မ သေဘာေပါက္သြားကာ ' အိုေက ေနာက္ကလိုက္လာခဲ့' ဟု ျပတ္ေတာင္းေတာင္းေျပာကာ လူစည္ကားလွေသာ ထိုဆိုင္ထဲမွ စားပြဲ တစ္ခု တြင္ ေနရာခ်ေပး၏။
ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ အက်ၤ ီ အျဖဴ ၊ ေဘာင္းဘီအနက္နွင့္ တရုတ္မေလး တစ္ေယာက္က စကၠဴအျဖဴ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ျဖင့္ ပတ္ထားေသာ ဇြန္း ခက္ရင္း ၊ ဓါး တို ့ကို လာခ်ေပးရင္း 'ဘာေသာက္ၾကမွာလဲ ' ဟု ေမးလာ၏။
..................................................................................................

နယ္ျမိဳ ့ကေလးတျမိဳ ့၏ ကားလမ္းမၾကီး နံေဘး ေမးတင္ကာ ဖြင့္ထားေသာ ထို စားေသာက္ဆိုင္ သည္ ကား ညေနဆိုလွ်င္ အင္မတန္လူစည္ကားလွ၏။
ကားမ်ား ရပ္နား ကာ ခရီးသည္ အတင္အခ်ျပဳလုပ္ေသာ ကားဂိတ္ကလည္း ဆိုင္၏ မ်က္ေစာင္းထိုး ဗာဒံပင္ ေအာက္တြင္ ည ေျခာက္နာရီေလာက္ထိ ကားမ်ား ေျဖာက္ၾကား ေျဖာက္ၾကား ၀င္လာၾက၏။
ဤဆိုင္သည္ ေန ့လည္ နွင့္ ညအခ်ိန္တြင္ လူစည္ကားသည့္ ဆိုင္တဆိုင္ျဖစ္၏။
ဆိုင္၏ ေနာက္ သစ္သား စည္ ကေလး နွစ္လံုးေရွ ့တြင္ ဖင္ထိုင္ခံုကေလးခ်ကာ ဆယ္နွစ္အရြယ္ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေနသည္မွာ သူ၏လက္မ်ား ေရနူး ကာ ပြ ၍ လက္ေခ်ာင္း အေရျပားေလးမ်ား ခပ္တြန္ ့တြန္ ့ျဖစ္ေနသလို
ခါး ကလည္းေညာင္းလွ၏။

သဲၾကိဳးျပတ္သြားေသာ ဘယ္ဘက္ဖိနပ္ကေလးသည္ တြယ္ခ်ိတ္ကေလးေကာင္းမွဳျဖင့္ သူ၏ ေျခေထာက္ ကေလးမ်ားအား အကာအကြယ္ေပးေနေသး၏။ ပံုေနေသာ စားေသာက္ျပီးသား ပန္းကန္မ်ားအား မေဆးခင္ ပန္းကန္ေဆးရာ ေနရာ ေဘးမွ အခ်ဥ္န ံ့မထြက္တထြက္ျဖစ္ေသာ ေလးေထာင့္သံပုန္းအတြင္းသို ့
စားၾကြင္းစားက်န္မ်ားကို ပန္းကန္ျပားမ်ားေပၚမွ လက္ျဖင့္ တြန္းခ်ကာ သစ္သားစည္ကေလးထဲ ထည့္၍ ဆပ္ျပာၾကမ္းမွဳန္ ့ျဖင့္ ေဆးရ၏။ ထို စားၾကြင္းစား က်န္မ်ား က ၀က္စာအတြက္ျဖစ္၏ ။
ျပီးေတာ့ ေဆးျပီးသား ပန္းကန္မ်ားအား တဖက္တြင္ရွိေသာ သစ္သားစည္ကေလးထဲ ထည့္ျပီး တၾကိမ္ထပ္ေဆးရ၏ ထိုသစ္သားစည္ကေလးထဲတြင္ေဆးျပီးပါက တခ်ပ္ခ်င္းကို
ဒန္ဖလားၾကီး ထဲ မွ ေရမ်ားျဖင့္ ေသခ်ာ စင္ေအာင္ထပ္ေဆးရ၏။ ၾကာလာေတာ့ လက္အံကေသလာ၏။ စားၾကြင္းစာက်န္အန ံ့မ်ားက ေခါင္း ကို မူးေနာက္ေနာက္ျဖစ္လာေစ၏။

ထို ့အတူ ဗိုက္ကလည္း ဆာလာ၏။ ဗိုက္ဆာလာေသာ္လည္း ဒီအခ်ိန္က သူစားခ်ိန္မက်ေသး........................။
ဆယ္နာရီ ၀န္းက်င္ဆို လွ်င္ေတာ့ ဆိုင္ပိတ္ျပီ။ ဆိုင္ပိတ္လွ်င္ ျမိဳ ့ေလးမွ ရဲတပ္ဖြဲ ့မွ နယ္ထိမ္းအခ်ိဳ ့နွင့္ ဆိုင္ရွင္ ၏ မိတ္ေဆြမ်ား သို ့မဟုတ္ ဆိုင္ရွင္ က ေၾကာက္ရသည့္သူမ်ား သာလွ်င္ က်န္တတ္ေတာ့၏။ ထိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္၏ ေနာက္ အေၾကာ္ သမား ၏ ဂ်ံဳနယ္ရာ စားပြဲ တျဖစ္လဲ အရက္ပုလင္း ေထာင္ရာ စားပြဲ သို ့မဟုတ္ ညစာစားပြဲ ကေလးကို ေကာင္ကေလးက ေဆးရ၏ ..................ထို စားပြဲ သည္ ေကာင္ကေလး၏ အိပ္ယာကေလးလဲ ျဖစ္ေနျပန္ေပ၏၊
ည ဆယ္နာရီ ေလာက္ဆိုလွ်င္ေတာ့ အေၾကာ္အေလွာ္ အက်န္မ်ား ႏွင့္ ဆန္ၾကမ္းထမင္းသည္ ေကာင္ကေလးနွင့္ အေၾကာ္ဆရာတို ့၏ ညစာ ျဖစ္၏။ ညစာ စားျပီးလွ်င္ ဆိုင္တြင္းရွိစားပြဲ အားလံုးအား ဆိုင္ျပင္ထုတ္ကာ ဆပ္ျပာမွဳန့္ ျဖဴး၍ အင္ဖက္ၾကမ္းျဖင့္ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာရ၏။ ျပီးလွ်င္
ဆိုင္တြင္းသို ့ ျပန္ထည့္ကာ စားပြဲ တစ္ခုေပၚတစ္ခု ေျပာင္းျပန္လွည့္တင္လွ်က္ ေခြးေျခမ်ားကိုလည္း စုတင္လိုက္၏။ သို ့ျဖင့္ ဆိုင္တြင္းတြင္ေနရာ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းျဖစ္သြားသလို တံျမက္စည္းသိမ္းသန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ရသည္မွာလည္း အဆင္ေျပလွ၏။
အေၾကာ္ဆရာနွင့္ ဆိုင္ရွင္ စားပြဲမ်ားေဆးေၾကာျပီးပါက ဆိုင္ရွင္ တရုတ္ၾကီးက ခပ္ေထြေထြျဖင့္ သူ ့မိန္းမတရုတ္မၾကီးကို စက္ဘီးျဖင့္ တင္ကာ သူ ့မိန္းမ တရုတ္မၾကီးက သူ မအင္မတန္ ျမတ္နိုးေသာ စလင္းဘက္အိတ္ၾကီးကို စလင္းဘက္အိတ္ၾကီးထက္ၾကီးေသာ သူ ့ညာဘက္နုိ ့သီးၾကီးေဘးတြင္
ညွပ္ကာ လြယ္ရင္း သူ ့လင္တရုတ္ၾကီး၏ ခါးကို ျပဳတ္တူျဖင့္ ညွပ္သလို ဖမး္ကိုင္လိုက္ကာ စက္ဘီးေနာက္ခံုသို ့ခုန္တက္ျမဲ ျဖစ္၏ ။ ထို သို ့ခုန္တက္လိုက္လွ်င္လဲ တရုတ္ၾကီး က ဆဲ ေနက်အတိုင္းဆဲျမဲျဖစ္ကာ စက္ဘီးက အနညး္ဆံုး တခ်က္ေတာ့ ယိုင္သြားေလ့ရွိ၏။ ထို ့ေနာက္ လေရာင္ေအာက္
သို ့မဟုတ္ လမသာေသာ ညမ်ားတြင္ လမ္းမီးမွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ ထို တရုတ္ၾကီးက ဘိုဘိုဟန္ ဆိုေသာ ဒီကျဖင့္ ခ်စ္လိုက္ရတာ ဆိုသည့္ သီခ်င္းကို ပီပီ သသ ေအာ္ဟစ္ဆိုရင္း သီခ်င္း မဆံုး ခင္တြင္လည္း သူ ့မိန္းမတရုတ္မၾကီးက
ခါးကိုလိမ္ဆြဲသျဖင့္ "မသာမ အိမ္ေရာက္ရင္နာမယ္ ဟင္းဟင္း ဟင္း "ဟု ေအာ္ကာ စက္ဘီးတခ်က္နွစ္ခ်က္ယိုင္ျပီးေနာက္ တေျဖးေျဖး အေမွာင္ထဲ သို ့ေပ်ာက္သြားျမဲ ျဖစ္ ၏။

ဆိုင္ တံခါးခ်ပ္ၾကီးမ်ားအား တခ်ပ္ဆီ ထိုးပိတ္ရင္း ေနာက္ဆံုး လူတေယာက္၀င္စာ တခ်ပ္ကေလးသာ က်န္ေတာ့ေသာအခ်ိန္တြင္ေတာ့ အေၾကာ္ဆရာက ဒယ္အိုးတစ္ခုကိုေရအနည္းငယ္ထည့္၍ သူ၏ ဓါးျပားၾကီးျဖင့္ ၀က္အူေခ်ာင္းကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ပါးပါးေလးတေတာက္ေတာက္လွီးရင္း
ေဆး လိပ္တိုကို ပါးေစာင္တြင္ကိုက္ကာ အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုဆိုျမဲျဖစ္၏။ ေကာင္ကေလးက ေနာက္ေဘး ေက်ာက္ဆည္တြင္ ေရမိုးခ်ဳိးျပီးေနာက္ ဇီးပင္ တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ၀ါက်င့္က်င့္ မီးေရာင္ေလးေအာက္တြင္ သူ ၏ ေဘာင္းဘီတိုကေလး နွင့္အက်ၤ ီအႏြမ္းေလးကို က်က်နနေလွ်ာ္ရင္း
မ်က္ရည္ ပူ မ်ား လိမ့္က်လာေသာ သူ၏ ပါးျပင္ကေလးကို ညာဘက္လက္ေမာင္း ျဖင့္ ငံု ့ငံု ့သုတ္ရင္း သူလည္း မွတ္မိေသာ ရုပ္ရွင္ ကား တစ္ခု မွ တပိုင္းတစ ဇာတ္၀င္ ေတး တပုဒ္ကို ငိုသံေလးျဖင့္ ဆို၏။
'ေဖ ေဖ လည္း ခ်မ္းေျမ့ ပါေစ.... ေမေမလည္း ခ်မ္းေျမ့ပါေစ.................................................................'


ဆက္ရန္ ......................။

ျငိမ္းေဇဦး

Saturday, September 26, 2009

စၾကၤ၀ဠာကို ငံု႔ၾကည့္မိတဲ့အခါ...

ပင္ပန္း၏
လြမ္း၏ ။

ပိတ္ဆို႔ျခင္းမရွိ
ထြက္ေပါက္လည္းမရွိ ။

သြားစရာမရွိ
ေရႊ႔လ်ားလိုမွဳလည္းမရွိ။

ရွင္သန္လိုျခင္းမရွိ
ေသဆံုးလိုျခင္းလည္းမရွိ။

ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိ၏
တိမ္မ်ားအား စိတ္ကူးျဖင့္ ခ်ိန္တြယ္ၾကည့္မိ၏။

ထိုအခါ...
တိမ္လႊာေတြေပါက္ကြဲလို ့မိုးမည္းၾကီးရြာ၏
မိုးစက္မ်ားေလလြင့္၍ အရွိန္နွင့္ေၾကြ၏။

ေကာ္ဖီတခြက္ျဖင့္ မနက္စာျပီးခဲ့၏။
ေကာ္ဖီတခြက္ျဖင့္ ေန ့လည္စာျပီးခဲ့၏။

ညေနခင္း ေကာင္းကင္သည္ အေၾကာင္းညီညြတ္စြာ
စြတ္စို ငိုေၾကြး၏။

အရာအားလံုး ကို ေက်ာခိုင္းလိုျပန္၏
တဖန္...အရာအားလံုး အား ေထြးေပြ႔လက္ခံလိုျပန္၏။

လူ႔ဘ၀၏ ျငီးေငြ႔ဖြယ္ ျဖစ္စဥ္မ်ား၏တဖက္တြင္
အသက္ရွင္လိုမွဳထက္ပိုေသာအရာမ်ားရွိ၏
မရွိခ်င္လည္းမရွိ။

ငွဲ႔လက္စ ဘီယာတခြက္ေလာက္မွ
မစည္ကားသည့္ ညေနမ်ားအေၾကာင္း
အခါတပါးက ပစ္ခ်ခဲ့ဖူးသည့္ ငွက္တေကာင္အား ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္မိ၏။
ထိုငွက္က ငိုလွ်က္ မေတာင္းပန္ခဲ့သည္ကိုလည္း အမွတ္ရမိ၏။

ပင္ပန္း၏
လြမ္း၏
ျငီးျငဴမိ၏။

ျငီးျငဴမိသည္ကို ျငီးျငဴမိ၏။

မီးအပူထိသည္ကို မျငီးျငဴခဲ့ေသာ
ဖင္တံုးလံုးနွင့္ ငွက္ကို ျမိန္ရွက္စြာစားခဲ့ဖူး၏။

ထိုငွက္ကိုျပန္သတိရမိ၏။
က်င္ငယ္ျဖင့္ က်က်နန ပန္းခဲ့ဖူးေသာ ပုရြက္ဆိတ္အံုကို လည္းသတိရမိ၏။

ပထမဦးဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေျပာင္ဖူးေသာ ထိပ္အား
ညစာမ်ားစြာျဖင့္ လဲ ယူခဲ့ရသည္ကိုလည္းသတိရမိ၏။

ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေပၚသက္သက္သာသာ ထိုင္လိုက္မိ၏
မသက္မသာ ေလးပင္မွဳမ်ားက ရင္ထဲ၀င္လွ်က္ တြနး္လွဲလိုက္ျခင္းျဖစ္ျပန္၏။

စီးကရက္တစ္ဖြာကို ဖြာ၏
ကျပာကယာကို အသာဆြဲဆန္ ့လိုက္ကာဖြာ၏
စလိုးမိုးရွင္းဖြာ၏
စိတ္ျပတင္းေပါက္ကို ေမွးစင္း ေျဖးေလးစြာပိတ္လိုက္၏။

လည္တိုင္နွင့္ ရင္သားစပ္ၾကား ျပာသားမ်ားေၾကြ၏
တခါက ထို လည္တိုင္နွင့္ ရင္သားစပ္ၾကား
နွဳတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါးတစ္ခု သို ့မဟုတ္ နွစ္ခု
သို ့မဟုတ္အခုေပါင္း မနည္းမမ်ား ခရီးသြားဖူး၏။

ယခုအခါ တေယာက္ေသာသူကို
တည္တည္ၾကည္ၾကည္လြမ္း၏

မ်က္လံုးအစံုအား ေမွးစင္းစြာျပန္ဖြင့္ျဖစ္ေသာအခါ
စၾကၤ၀ဠာကို ငံု႔ၾကည့္မိသားျဖစ္၏။
စၾကၤ၀ဠာထဲတြင္ ၾကယ္ကေလးမ်ား ေပါေလာေမ်ာေနဆဲျဖစ္၏
ိထိုၾကယ္ကေလးမ်ားအား
မည္သူမွွ်မေကာက္ယူ ....
ေကာက္ယူစရာလည္းမလို
ထိုသို႔ျဖင့္ မိ်ဳးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာ ညကိုတန္ဆာဆင္ခဲ့ၾက၏။

တခ်ိန္တြင္ ထိုၾကယ္ေရာင္ေအာက္
ထိုလေရာင္ေအာက္ ထို မိုးစက္မွဳန္တို႔ေအာက္တြင္
တေယာက္ထဲ ေငးေမာရင္း
သီခ်င္းမဆိုတတ္ေတာ့ေသာ လူတေယာက္က
ညေပါင္းမ်ားစြာ...........................



ျငိမ္းေဇဦး

(အင္မတန္ စိတ္ပင္ပန္းဖြယ္ စား၀တ္ေနေရးကိစၥမ်ားျဖင့္ ကဗ်ာမေရးျဖစ္ခဲ့သည္မွာၾကာျပီျဖစ္၍ထိုးအံလိုက္မိ၏)









Thursday, September 3, 2009

နမ္းခ်င္တယ္





ဘ၀ဆိုတာ ေနာင္တ န ဲ့အေပါင္ဆံုးထားတဲ့
ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တယ္....။

နွစ္ျခင္းေပါက္ ေမ ့နိုင္ေျခရွိတ ဲ့စိတ္ဓါတ္ အင္အားေတြ ငါ့မွာ
ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ပါဘူး



အခ်ိန္ရဲ့၀ါးမ်ိဳမွဳ ကို ငါးရိုးလို ကန္ ့လန္ ့ခံျပီး ေနပစ္ခ်င္တယ္

လက္ေလ်ာ့မွဳေတြန ဲ့ ေနာက္ဆံုးမိနစ္မွာ...
သခၤါရကို အနိုင္ပိုင္းဖို ့ ေဖာ္ျမဴလာေကာင္းေကာင္းန ဲ့
ေသျခင္းတရားကို ဘုရားသခင္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာေပါ့...

အဲလို မွတ္ယူခ်င္လဲယူ လို႔
ခပ္ညံ့ညံ့ တာ၀န္မဲ့မွဳေတြနဲ႔ ဘာသာတရား တစ္ခုကို
ပစ္ ထူ ေထာင္ ရေတာ့မလုိလို....

ရွိျပီးသား အုပ္ေတြထဲပဲ ခပ္ရဲရဲတိုးျပီး
အရွက္မရွိတ ဲ့မ်က္နွာနဲ ့ သက္ေသခံျခင္းပဲ
ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ ထလုပ္ရေတာ့မလိုလို...။

သခၤါရကို အလစ္အငိုက္ယူ ျခံဳခို တိုက္ခိုက္ဖို႔
ခရီးသည္တင္ ေတာကားတစ္စီးကို ဓားျပ တိုက္သလို
လမ္းေပၚ သစ္ပင္လွဲ ျပီး
ေဟာဒီ စၾကၤ၀ဠာ ၾကီးကို ယာယီ ရပ္တံ့ ခိုင္းလိုက္နိုင္ခ်င္တယ္..။


ရွားပါးနံုနဲ႔ျခင္း ကႏၱာရထဲမွာ
တုိ ့က ေရငတ္သူပါ ေဘဘီရယ္
အဲဒီ လို အေပ်ာ ့ဆြဲေလးေတြန ဲ့
ခ်စ္သူေတြအေပၚ ကုလားအုပ္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တဲ့
ကံၾကမၼာ အက်ိဳးေပးန ဲ့
မိုးေအးျပီဆို စီးစီးပိုင္ပုိင္ ခြျပီး ဖက္ထားခ်င္တုန္း...။

ဇိမ္ပဲ အခ်စ္ရယ္ လုိ႔
အပ်င္းၾကီးၾကီးနဲ႔ ႏြားသိုးၾကိဳးျပတ္ မွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္တဲ့
ေဆာင္းညေတြျပန္လာေတာ့မယ္...........။

အခ်ိန္ေတြဟာ ျငိမ္ေနတာမဟုတ္ဘူး
စိတ္ကူးေတြကလဲ သူ ့ဒူး သူ ေရစြတ္ခုန္ခဲ့လို ့
ခုဆို ေရြ ့ေရြ ့ေျပာင္းလဲျဖစ္စဥ္န ဲ့ အေတာင္ ပံေတြေတာင္ ပုိင္ဆိုင္ေနခဲ့ျပီ။

နိစၥဒူ၀ ဆန္တ ဲ့ ကိစၥဟူသမွ်ကို ပင္စင္ေပးလိုက္ျပီ
ေနခ်င္သလိုေနမယ္ ၊ စားခ်င္သလိုစားမယ္
သြားခ်င္ရာသြားမယ္
တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ ဆင္ေျခတခု န ဲ့
အဆင္ေျပမွဳေတြကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးယူတတ္တဲ့
အဆင့္ျမင့္ အရိုင္းအစိုင္းသတၱ၀ါ ပါလို႔
အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာဖန္တီးယူခဲ့ျပန္ျပီ။

ဒီမွာ.........
ငါဟာ ဒ႑ာရီ ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွမပါတဲ့
လူၾကမ္း
သို ့မဟုတ္ မင္းသား
သို ့မဟုတ္ ဥယ်ာဥ္တစ္ခု
သို ့မဟုတ္ နွင္းဆီတပြင့္
သို ့မဟုတ္ ပုလဲတစ္ကံုး
သို႔မဟုတ္ ၀ိုင္တစ္ခြက္
သို ့မဟုတ္ ညစာစားပြဲတစ္ခု
သို ့မဟုတ္ အကခန္းမနံရံက ဆီမီးေရာင္
သို ့မဟုတ္ ပိုးဖဲ ေမြ ့ရာ
သို႔မဟုတ္ မဟာ ဧကရာဇ္
သို ့မဟုတ္ ေက်ာက္ဖ်ာတစ္ခ်ပ္
သို ့မဟုတ္ ဓားတစ္လက္
ျမွားတစင္း ၊ သီခ်င္းတပုဒ္
ျမင္းတအုပ္ဆြဲတဲ ့ ရထားလံုး
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြယ္....
အားလံုးကို ျပံဳးျပီး အဆံုးခရီးအထိ သိပ္ခ်စ္သူရဲ့
နွုတ္ခမ္းကို လြမ္းစရာမလိုပဲ နမ္းခ်င္တယ္............။




ျငိမ္းေဇဦး

Friday, August 21, 2009

အမွတ္တမဲ့ ၏ သေရာ္ ျပံဳး

အမွတ္တမဲ့နဲ႔
ျဖတ္ခဲ့တဲ့ခရီးေပါင္း မ်ားျပီ....
နည္းနည္းပါးပါးမ်ား...ဂရုထားခဲ့ရင္ေတာင္
ဇနီးေကာင္း နုထြား ခပ္ရွားရွားေလး..
ေအးေအးေဆးေဆး ခရီးမမ်ားပဲ ရ...
အဆင္ေတြေျပ....
ဘုစု ခရု ေတြထြန္းကား...
ထင္ထားတာထက္ပို ထြန္းကား...
မဟား ဒယား ကို ထြန္းကား...
စိတ္ေတြဘာေတြလဲ တဖြားဖြား ညစ္ေပါ့.....။


က်ဳပ္က ဘယ္ေတာ့မွ အရြယ္မေရာက္
နွစ္ဆယ္ေလာက္ ပဲ ထင္တဲ ့စိတ္န ဲ့
မွင္န ဲ့အိပ္ ေနတာ ဇရာဆိုတာ
နားစမ္းပါ ေပါ့...........။


ဟိုမွာ ..ဒီမွာ..
ငိုစရာ..ရီစရာ
ညိဳျပာရီ..ကညာမ်ားေတြ႔လို႔ကေတာ့
ကို ဟာ ဒီမွာ...ဆိုကာ ပလီကာ...
ဂစ္တာသံေပး..
မယ္ဒိုလင္သံေပး..
ဘာတူရိယာမွ မရွိဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေလခြ်န္သံေပးလို႔
ဟန္ေရးေတြက အျပတ္ျပခ်င္တုန္း........။

မည္ကာမတၱမဟုတ္တဲ့
ျမတ္နိုးမွဳေတြေနာ္..
ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္တဲ့
ေမတၱာတရားေတြေနာ္
ထမင္းထုပ္ နဲ ့လိုက္ရွာ
သိုးသြားမယ္ေနာ္ ....

အဲဒီလို....
ေၾကျငာအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔
ခါးေညာင္းေအာင္ ရပ္ေအာ္ေနတဲ႔
မီးပိြဳင့္လမ္းဆံုက ဂ်ာနယ္ အေရာင္းသမားတစ္ေယာက္လို
ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ေစ်း ဆြဲဆြဲတင္ေနရတာေတာင္
အမွတ္တမ ဲ့ေနတုန္း...။

အမွတ္တမ ဲ့ေနတုန္း.....
မခ်ိျပံဳး ဟာ ၀ုန္းဆို မ်က္နွာသစ္ကန္ေရွ ့က
မွန္ ထဲ ခုန္၀င္ ...
ငါ့ကို မခ်ဳိမခ်ဥ္ျပန္ၾကည့္လို႔
ငိုင္ မိတ ဲ့မနက္............။



ျငိမ္းေဇဦး

Sunday, August 9, 2009

လာေျခြလွည့္ေတာ့......

ငါက လြမ္းတတ္တ ဲ့ေကာင္ဟဲ့
ဇီဇာကလဲေၾကာင္ရဲ့.........။

ငါက ဘာမွမပိုင္တ ဲ့ေကာင္ဟဲ့
ခပ္ေငါင္ေငါင္ေငးလို ့နင့္ကို ေျပးေျပးဖက္ခ်င္ယံု.........။

ဒီမယ္ေဟ့....
ဒီဇင္ဘာ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲေတြကို
ေကာက္ညွင္းေပါင္း မက္လို ့ငါက ထေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ေကာင္..။

ေက်ာင္းေပါင္းစံုေဘာလံုးပြဲမွာ
တခါပဲ ဒိုင္လူၾကီး လူညစ္ကို ေျပးကန္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂိုးသမား ...
ဒါကလဲ ရိုးရိုးသားသားအျဖစ္ပါ
အျပစ္တင္ဖို ့ေတာ့မရွိဘူး......။

ငါေရခ်ဳိးပ်င္းတာလဲ အဘိဓမၼာန ဲ့
ဒီမယ္... သန့္ျပီးသားသူေတြ ေလ....
ေရခ်ဳိးဖို ့လိုေသးရဲ့လား... အဲသလိုဆင္ေျခနဲ႔....။

ဒီေန႔ ငါ့ဆံပင္ေတြၾကားမွာ
ထင္ရွားလာတ ဲ့ အျဖဴတစကို
ဘယ္သူမွ မသိခင္ နွဳတ္ပစ္ခ်င္ စိတ္မွာ
ရင္ခုန္သံတဒိတ္ဒိတ္ ကပ္ပါလာတာမ်ား
ပထမဆံုး နွဳတ္ခမ္းလွလွ ဣထိယကို
ခြ နမ္းရသလိုမ်ဳိး
ဟိုး..ဟိုး..ဟိုး...
ဒါေပမယ့္ အဲဒီနွဳတ္ခမ္းဟာ ပဲဆီဆမ္းထားတဲ့ ငပိဖုတ္ ေလာက္ပါ
နင့္ေတာ့ဘယ္မွီလိမ့္မလဲဟာ.............။

ဒီမွာ .. ဒီမွာ..
ျပန္လာပါေတာ့.........။

ငါ က နင့္ကို လြမ္းတယ္
နင္က ငါ့ကိုလြမ္းတယ္
အလြမ္းနွစ္ခု က စခန္းတစ္ခုမွာေတာ့ ဆိုက္ျပီဟ...။

အဲဒီစခန္းမွာ
ငါက ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္လာတယ္
နင္က ဂါ၀န္ တထည္ ၀တ္လာတယ္

ငါ က စြပ္က်ယ္ ျဖဴတစ္ထည္ ၾကားက
ငါ့ရင္အုပ္ထြားထြားကို
ဘဲ မ်ား တီေကာင္ ဆိတ္သလို စြင့္ထားမယ္

နင္က ငါ့ နွတ္ခမ္းကို စံပါယ္ပြင့္ေတြလို နင့္နွုတ္ခမ္းေလးန ဲ့ေျခြလိုက္
ငါက နွင္းဆီပြင့္ေတြ ဖူးသလို အရူးအမူး ငံုထားမယ္..။

ဒီမွာအခ်စ္ေရ
ငါက လြမ္းတတ္တ ဲ့ေကာင္ ဟဲ့
လာေျခြလွည့္ေတာ့............။

ျငိမ္းေဇဦး






Friday, July 17, 2009

ေရလည္ လြမ္း၏

ေဆး၀ါးကုသဖို ့မလြယ္ကူတ ဲ့နာမက်န္းျခင္းေတြနဲ႔
စိတ္ရဲ့အနာေတြ ...
အဲဒီစိတ္ရဲ့အနာေတြေၾကာင့္
အိပ္မက္ေတာင္ ျပည္တည္လို႔
ညမအိပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ေဖာက္ေဖာက္ထုတ္ခဲ့ရ...............။

အရက္ပုလင္းခြံမွာ အသာကပ္ျပီး
ဒုတ္တေခ်ာင္းန ဲ့ စတိုင္အျပည့္
ခရီးမတြင္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေန တဲ့ေကာင္ က မွ
ကိုယ့္ထက္ စမတ္က် ေနေသး....။

ေသြးမဆူတတ္ေတာ့တာလား
ခန္းေျခာက္သြားတာလား သိပ္ေတာ့မကြဲျပားဘူး
ေျပာစမး္ပါဦး ကိုေဂ်ာ္နီ ဆိုတဲ့ေကာင္ေရ..
ရင္ေခါင္းထဲပူဆင္းသြားလိုက္တိုင္း
ခ်စ္သူ ့ရင္ခြင္သည္သာ ျငိမး္ခ်မ္းနယ္ေျမ
အဲသလို အဲသလို လက္ေျဖာက္ေလးတီးတီးျပီး
ထထေအာ္ ေနရင္းန ဲ့ပဲ
သံသရာကိုဆြဲဆြဲဆန္ ့ခဲ့...။


ဘ၀ကိုေရခဲရိုက္ပစ္လိုက္တာၾကာေတာ့
နွလံုးသားကို ျပန္ျပန္နွဳိးဖို ့ အဖိုးန ဲဖီလင္ရည္ေတြ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်ဳိ ့ခ်ဳိ ့တဲ့တဲ့ ဆက္ကပ္ရင္းနဲ႔
သမမွ်တေအာင္ အားထုတ္ရ.............။

အေကာင္းဆံုးပဲ ...
အေကာင္းဆံုးပဲ...
ခ်စ္သူကိုလြမ္းလြန္လြန္းလို႔
စာအိတ္ထဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေခြေခါက္ထည့္ပိတ္
အနီးဆံုးစာတိုက္မွာ ငါလိုက္ပါရေစဆိုျပီး
ခပ္ဆိတ္ ဆိတ္...
ငါ့ကိုယ္ငါပဲ ပို ့လိုက္ပါေတာ့ မယ္
ကဲ....လက္ခံေတာ့ဟာ..။



အဲဒါေပါ့ ေ၀းကြာ ျခင္းကို
သီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္ေအာင္မဖန္တီးတတ္တ ဲ့ေကာင္လို႔
ေထာင္ေနတ ဲ့ပုလင္း ေပၚက ကိုေဂ်ာ္နီက ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာ..............။


ျငိမး္ေဇဦး



Thursday, June 18, 2009

မထူးဆန္းတ ဲ့သတၱ၀ါ

လူ ့အျဖစ္ကို ရလို ့ေနတယ္............။
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ....
လူပံုအလည္မွာ
ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ရပ္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္။

ကိုယ့္အိပ္ယာကိုယ္ျပင္
ကိုယ့္ ညစာ ကိုယ္ ခ်က္လို ့
ဘ၀ကို ပက္ပက္စက္စက္ ခံုမင္ၾကည့္ခဲ့ရတယ္....။

ဒီေန့.................ဘာကိုမွမလိုခ်င္ဘူး.........................။

စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္စင္း
ေတာင္တန္း တခု ..
ေလေျပတေပြ ့..............
ျမက္ရိုင္း ရွရွေတြရဲ့ သင္းရန ံ ့န ဲ့....
ေတာင္ယာဆန္ .........
ပဲပုတ္ ကင္ တစ္ခ်ပ္...........
ျငဳတ္သီးစိမ္း ေလးငါးေတာင့္............
ဒီည အဲဒါေတြရမယ္ဆို ................
ငါ့ေတာင္ယာမွာငါ
ေျဖာင့္ေအာင္အိပ္နိုင္မွာ.....ကိ်န္းေသရဲ့ကြယ္......။

ျငိမ္းေဇဦး

Wednesday, June 10, 2009

ဓါးကိုင္ရျခင္းအေၾကာင္း


ဆင္ဖမ္းမွာလား
သြား..သြား..သြား..
က်ားဖမ္းမွာလား...
သြား..သြား....သြား...

ေဟာဒီမွာ
ပုဆိုးကိုျခံဳ ကြမ္းကိုငံုလွ်က္
ဓါးမကိုေသြး အားကိုေမြးကာ
ငါလာခဲ့ျပီ ၀က္ေပၚဖို ့............။


ျငိမ္းေဇဦး

Tuesday, June 9, 2009

ျမိဳ ့ဘ၀ကိုစြန္ ့ခြာခ်င္တ ဲ့ရန္ကုန္

ခုဆို ရန္ကုန္ဟာ နွစ္နာရီအတြင္း
ပင္လယ္ျပင္ျဖစ္ျဖစ္ သြားတတ္တ ဲ့
ခုတမိ်ဳးေတာ္ၾကာတမ်ိဳး စရိုက္ေတြန ဲ့..........။

သူ ့ဗိုက္ေပၚမွာ
အဆီတထပ္အသားတထပ္ ဗိုက္ေပၚမွာ
စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြနဲ႔ စားပိုးနင့္ေနတဲ့ အဲဒီဗိုက္ေပၚမွာ
နွဲသမား ပါးစပ္လို ၾကြက္သားအားေတြကေကာင္း
အနိမ့္အျမင့္အခ်ြဲအခ်ဳိေတြန ဲ့ အကဲက ပိုပိုျပတဲ့
ဇာတ္ရံေတြ မင္းသားေတြ ကလဲ ထြန္းကား......။

ထူးျခားခ်က္ကေတာ့
ကိုယ္ေျပာသမွ် ကိုယ္မယံုတဲ့ေနရာမွာ
အကုန္လံုးက ပထမဆုရ......။

ခုထိ
မရိုးနိုင္တ ဲ့ ပံုျပင္ေဟာင္းကေတာ့
ပါးစပ္ အံကတ္ငံုရင္း
စင္ေပၚက ကို မဆင္းတဲ့ကိစၥေတြကလဲရွိ..........။

ခက္တာက တက္လာမယ့္သူမွန္သမွ်
ၾကိဳးတုတ္ ထုေထာင္း
မရိုးနိုင္တ ဲ့ခ်န္ပီယံ ေဟာင္းၾကီးေတြနဲ႔
ရန္ကုန္ဟာ
မိုးသညး္ညေတြမွာ
ထထျငီးတယ္
ဒို ့အျဖစ္က ျမိ ဳ့မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ကိုရင္ေရ....
ပင္လယ္ၾကီးပဲျဖစ္ခ်င္ပါေတာ့တယ္ တ ဲ့.......။

ပင္လယ္ေပၚမွာ
ဘယ္လို လွလွပပ နစ္ျမဳပ္ၾကမယ္ဆုိတာလဲ
ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္သားေတြက ယဥ္ ပါး ေနသားကက်ခဲ့ျပီ ဆိုေတာ့ကာ...။

တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ဟာ အၾကံကုန္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့
ျမဳိ ႔ၾကီးတျမိဳ႔လို့ပဲ ေငးလိုက္မိပါတယ္.....


ကိုယ့္ ခႏၶာကိုယ္ငံုလို ့ ....
ေနခဲ့ေတာ့ရန္ကုန္ ေရ ..........။

ျငိမ္းေဇဦး

Friday, June 5, 2009

ေရႊ ... ဆိုတ ဲ့ေရႊ

ဒို ့လူမိ်ဳးေတြက 
ေရႊမွ ေရႊ ....
ေလာက္တက္ေနေန 
ေရႊ အျဖစ္က တျပားသားမွမေလွ်ာ့
ေရႊမွ ေရႊ ပဲ 
နားထားေတာ့.........။

အမွန္ဆိုရင္.....

 မိ်ဳးဆက္ တခုကို မိ်ဳးဆက္တခုက
 ေပးခဲ့စရာ  
 အေၾကြးန ဲ့ အနာေတြပဲရွိတဲ့ ဘ၀။

ယံုၾကည္ေၾကာင္း ကို 
လံုျခည္အေဟာင္းထဲကလက္သီးပုန္းျပ
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ရုန္းၾကြ ရတဲ ့ဘ၀။

ကံၾကမၼာကို ဒဏ္ရာေတြန ဲ့ျငမ္းဆင္လုိ႔
ကြ်မ္းက်င္လိမ္မာ ၾကရတဲ့ ဘ၀။ 

ေနတတ္သလိုေန ရင္း 
ေနတတ္သလို ေနျခင္း ၀ိဇၹာေတြက
အတိတ္ ေရႊေခတ္မွာ 
အိပ္ေနပစ္တာ အစစ္မွန္ဆံုးလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုလို
စျမံဳ ့ျပန္ ျပေနၾကတ ဲ့ ဘ၀။

ကယ္တင္ျခင္း ၾကိဳးတစကို 
အစိုးမရစြာ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ေရာ္ရင့္ၾကရတ ဲ့ဘ၀။

ငရဲအိုးထဲ ဆြဲၾကိဳးဆြဲ သူကဆြဲ
ဒုကၡ ကပ္ေဘးန ဲ့ရွင္သန္ေနယံုေလးမွာ
လွဳပ္ရြ တတ္ေသးတဲ ့အေၾကာအခ်ဥ္ေတြန ဲ့
ေမ်ာခ်င္သူကေမ်ာ...........


ေသာကျမစ္မွာ ေမ်ာသမွ်အျဖစ္ေတြထဲ
ေလာဘအသစ္ေတြ ထြန္းကား လာ လိုလာ .........

ဒီမွာ....
ဆိုခ်င္တာဆိုေျပာခ်င္တာေျပာ..........
အေၾကြးန ဲ့အနာ ေပးခဲ့တာကိုေတာင္ 
ေနာင္မိ်ဳးဆက္က ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ အလံုးေတြန ဲ့
ကိုယ္ေရႊ ကိုယ္မ်ိဳးေတြက ျပံဳးျပံဳးၾကီး မဂၤလာယူေသးရဲ့..........။




ျငိမ္းေဇဦး


Wednesday, June 3, 2009

ေက်ာရိုးမဲ့သတၱ၀ါမ်ား၏

ေက်ာရိုးေတြ...
ေက်ာရိုးေတြ....
ဆြဲထုတ္ခံလိုက္ရသလား
အေပါင္ဆံုးခဲ့သလား
အေၾကြးန ဲ့အသိမ္းခံလိုက္ရသလား
ခႏၶာေဗဒသေဘာအရ မလိုအပ္ၾကေတာ့လို ့လား......။


သက္သာသလိုေန ေနၾကတာပါ
ကိုယ့္ဆရာ.....

ေက်ာရိုးမဲ့ေသြးေအးသတၱ၀ါ
ရရ စား စား တြင္းေအာင္းသြားၾကတာပါ
ကိုယ့္ဆရာ.....။

အိမ္ေတြအကုန္လံုး က်ဥ္းေျမာင္းတ ဲ့
တြင္းေဟာင္းေတြျဖစ္သြား...

လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဗိုက္ေမွာက္တြားသြားသူေတြ
ျပည့္က်ပ္.......

ျမိဳ ့လည္က ျဖတ္သြားတဲ့ရထားကေတာ့
တဖြဖြအတည္ျပဳေနတယ္....
သူ ့ကိုယ္သူ
တကယ့္သူ ့ကိုယ္သူပါ
သူဟာ အဲဒီမွာအၾကီးမားဆံုး တြားသြားသတၱ၀ါ ပါတဲ ့။

ေက်ာရိုးမဲ့ေတြ တြားတက္
ေက်ာရိုးမဲ့ေတြ တြားဆင္း
ေက်ာရိုးမ ဲ့ေတြန ဲ့ တည္ေဆာက္ထားတ ဲ့ ျမိဳ ့ေသးျမိဳ ့သိမ္ေတြ
ေက်ာရိုးမဲ ့ေတြနဲ ့ ျပည့္က်ပ္ေနတ ဲ့ ျမဳိ ့အို ျမိဳ ့ေဟာင္းေတြ
ေက်ာရိုးမ ဲ့ေတြန ဲ့ ပ်ားပန္းခတ္ေနတ ဲ့ လမ္းအိုၾကီးေတြ
အဲဒီတိုင္းျပည္ၾကီးကိုယ္တိုင္က ေက်ာရိုးမဲ့
သူ ့ျဖစ္တည္မွဳသူ
တစ စ ေခါက္သိမ္းခဲ့ျပီေလ........။

တခ်ိန္မွာ
ကမၻာဟာ သူ ့အေရျပားေပၚက ယားနာကြက္ ကေလး ကို
တသသ ကုတ္ရင္း လူသားေတြရဲ့ သမုိင္း သင္ခန္းစာေတြကို
ထုတ္ထုတ္ျပတိုင္း အဲဒီရာဇ၀င္ရိုင္းရတဲ ့ေနရာမွာ
ေက်ာရိုးမဲ့သတၱ၀ါေတြေနခဲ့ေၾကာင္း..........
ေကာင္းေကာင္း ေဖာက္သည္ခ်ေတာ့မွာ........။


ျငိမ္းေဇဦး